Gustaw i gadająca żaba

Są tacy autorzy, którzy bez względu na formę czy gatunek literacki, są gwarantem pasjonującej lektury na wysokim poziomie. Maciej Siembieda właśnie udowodnił, że jest jednym z nich (nie żebym miała kiedyś wątpliwości!). Po powieściach sensacyjnych i historycznych przyszła pora na ⌠nowelki. Zbiór “Gustaw i Gadająca żaba” zawiera dwie opowieści - jedna oparta o historie prawdziwe: o zalanym jeziorze i pewnej legendzie, druga jest luźną interpretacją baśni o księciu zamienionym w żabę. Pierwsza rozciąga się na kilka dekad, w czasie których zmieniają się ustroje, druga osadzona jest w czasach PRL-u. W każdej postacie postawione są przed wyborem - czy zachować się uczciwie, czy jednak nagiąć moralne zasady dla własnego dobra? Ale czy egoizm nie zawsze prowadzi do zguby? Mimo krótszej formy, w tych historiach nie wyczuwa się żadnych braków: kreacje psychologiczne postaci są przekonujące i przenikliwe na wskroś w znajomości ludzkiej natury, tło historyczne bogate, detale oddane tak, że obrazy opisywane stają czytelnikowi przed oczami. No i styl - tak charakterystyczny dla autora, który z najnudniejszych czynności potrafi stworzyć opis, przy którym można śmiać się i płakać. Tym zbiorem Maciej Siembieda pokazuje, że nie potrzebuje wielkiej kryminalnej zagadki, by pochłonąć uwagę czytelnika - wystarczy mi człowiek wraz z jego niedoskonałościami.

PS. Pierwsza nowelka przed wydaniem książkowym, ukazywała się w starym stylu - w odcinkach, w gazecie!