Gołąb i wąż. Tom 3. Bogowie i potwory

Uważałam „Gołębia i węża” za książkę bez szału. Jasne, czytało mi się ją szybko i przyjemnie, ale jednak jakoś się nią nie zachwyciłam. Podobał mi się w niej klimat, ale rozwój magicznego świata nie był dla mnie wystarczający. Potem przeczytałam tom drugi i zaczęłam widzieć tę serię w zupełnie innym świetle. Spotkałam się z opiniami, że trylogia ta ma tendencję spadkową. Według większości czytelników druga część jest znacznie słabsza niż pierwsza. Co ciekawe, ja mam zupełnie na odwrót. Wolę „Krew i miód” od „Gołębia i węża”. Może dlatego, że w drugim tomie autorka w końcu skupiła się na świecie, który wykreowała i dodała do niego znacznie więcej elementów. W każdym razie część numer dwa zaostrzyła mój apetyt na finał serii o miłości, która nie powinna się zdarzyć — o uczuciach czarownicy i łowcy.

Czytałam tę książkę strasznie długo, nawet biorąc pod uwagę jej objętość. Na początku trudno było mi się odnaleźć w tym tomie. Jak w każdej książce z tego cyklu i tutaj dużo się dzieje — akcja goni akcję. Do tego dochodzą liczne dialogi, przemyślenia bohaterów oraz cały system magiczny, który rozrasta się w każdej części. Na początku nieco mnie to przytłoczyło. Czytałam kilka rozdziałów, odkładałam książkę, by wrócić do niej dopiero po jakimś czasie. Dlatego też wiem, że nie przypadnie ona do gustu wszystkim. Tak samo jak i drugi tom, jest inna od „Gołębia i węża”, gdzie przeważał wątek romantyczny. W pierwszej części świat stworzony przez autorkę jest świetny, ale dopiero z kolejnymi częściami staje się naprawdę wyjątkowy. Jestem pod wrażeniem, że ta seria jest debiutem autorki. Stopień złożoności fabuły i mnogość wątków są potężne. Co więcej, autorka wcale nie gubi się w stworzonym przez siebie gąszczu. Niektóre motywy mogłyby być bardziej rozwinięte, ale i tak to, co tutaj dostajemy, jest imponujące. Zaczynając od wyśmienicie wykreowanego wątku romantycznego, który gra główne skrzypce — zwłaszcza w pierwszym tomie, a na rozbudowanym systemie magicznym kończąc. Oczywiście Mahurin powtarza pewne motywy. W książkach pojawiają się przecież czarownice, wilkołaki, czy syreny. Jednak autorka wykorzystuje te postaci we własny sposób i robi to niesamowicie dobrze. Tempo akcji ani na moment nie zwalnia, problemy rozwiązują się tylko po to, by bohaterów przytłoczyły kolejne bolączki i w końcu — następuje finał. Jaki on jest? Przede wszystkim satysfakcjonujący — zamyka wszystkie wątki, odpowiada na nasze pytania. Nie kończy się zbyt szybko, ale jednocześnie nie jest przegadany.

Dowiedziałam się, że kolejna książka autorki (właściwie to chyba nawet cała seria) będzie osadzona w tym samym uniwersum. Niezmiernie się z tego cieszę, bo stworzony przez nią świat zasługuje na więcej.

Akcja płynie wartko, nie ma dłuższych przestojów, w których nic by się nie działo. Nawet jeżeli na chwilę spada tempo akcji, to jest ono związane z uczuciami bohaterów, ich wewnętrznymi rozterkami i walką z trudnymi emocjami, wspomnieniami. W przypadku „Bogów i potworów” ma to duże znaczenie, ponieważ można śmiało powiedzieć, że jest to powieść o pogodzeniu się ze stratą, opowiada o przeżywaniu żałoby oraz radzeniu sobie ze skomplikowaną, ciężką sytuacją. W historii przewija się również element przebaczenia, zarówno sobie, jak i innym osobom. Pod pozorem romantyczno-fantastycznej opowieści, Shelby Mahurin poruszyła ważne tematy.

„Bogowie i potwory” jest książką o miłości. Nie da się ukryć, że odgrywa ona olbrzymią rolę. Bez niej wiele wydarzeń nie miałoby miejsca, a historia potoczyłaby się zupełnie inaczej. Shelby Mahurin przedstawia różne rodzaje miłości: matczyną; nieśmiałą; gorącą i oszałamiającą; niepewną; dającą poczucie bezpieczeństwa. Każda z nich ma blaski i cienie, ale wpływa na bohaterów, pozwala im się rozwijać bądź trzyma w miejscu, popycha do działania lub powoduje strach przed czynami i konsekwencjami.

Na szczęście znów pojawiły się zabawne dialogi między postaciami, które tak bardzo podobały mi się w części pierwszej. Droczenie się, słowne docinki, wszystko to pokazywało, jak blisko są ze sobą bohaterowie. Dodawało lekkości ich rozmowom, co sprawiało, że czytałam tę powieść z uśmiechem na ustach.

Trzeci tom trylogii to na pewno powieść nasycona erotyzmem i odważnymi scenami, w czym nie ustępuje swoim poprzedniczkom. Zdecydowanie nie jest to książka dla bardzo młodych osób. Autorka nie boi się pikantnych opisów i seksualnych odniesień. Przy jednej scenie miałam wrażenie, że mogłaby się już skończyć, ale ogólnie nie odczuwałam podczas lektury jakiegoś zażenowania, nie myślałam, że sceny są niesmaczne bądź źle opisane.

To, co może niektórym osobom nie podobać się w trylogii, to brutalność oraz ilość krwawych scen. ?Bogowie i potwory? nie jest bardzo mocna, zdecydowanie czytałam okrutniejsze i okraszone szkarłatem powieści, ale wiem, że nie każdy gustuje w takich opisach.

„Bogowie i potwory” nie jest historią bez wad, nie dałabym jej maksymalnej liczby gwiazdek, ale uważam, że jest dobrym zakończeniem trylogii. Cieszę się, że autorka wróciła do poziomu, który zaprezentowała w pierwszej części. Bawiłam się dobrze, strony uciekały mi w ekspresowym tempie i zanim się obejrzałam, byłam już po lekturze. Dostałam to, czego oczekiwałam – przyjemną rozrywkę, która co prawda nie zostanie ze mną na długo i nie będę do niej wracać, ale umiliła mi kilka godzin i wciągnęła w inny świat.