Dziwne losy Jane Eyre

Kilkanaście lat temu młodsza wersja mnie miała swoje pierwsze wrażenie związane z książką. Siadasz sobie spokojnie z „Dziwnymi losami Jane Eyre”, myślisz: Charlotte Brontë, XIX wiek, klasyka, pewnie będzie elegancko, spokojnie i dostojnie… no to się grubo pomyliłam. 🤣 I tak moja miłość do Jane Eyre trwa nieprzerwanie. Jeszcze dziś pamiętam, z jakim entuzjazmem siadałam do niej. 🤣 Tutaj od pierwszych stron życie Jane mówi mniej więcej: „Dzień dobry, przyszłam Ci trochę skomplikować życie”. Dziewczyna traci rodziców, trafia do rodziny, która traktuje ją jak piąte koło u wozu, później ląduje w szkole, gdzie warunki są takie, że współczesny człowiek po pięciu minutach szukałby numeru do sanepidu, a kiedy wreszcie dorasta i zaczyna pracować jako guwernantka, trafia do Thornfield Hall. Tutaj pojawia się Edward Rochester. No i zaczyna się zabawa. 😏 Bo Rochester to jest osobna historia. Człowiek tajemniczy, momentami irytujący, momentami fascynujący, a momentami aż chce się powiedzieć: „Panie Rochester, czy pan może przestać kombinować i powiedzieć w końcu, o co panu chodzi?!”, ale Jane? Patrzy na niego i najwyraźniej stwierdza: „Spokojnie, Edward. Nie jestem kolejną osobą, którą możesz ustawić w kącie.” I za to ją uwielbiam. ❤️

Jane nie jest bohaterką, która czeka, aż ktoś ją uratuje. Nie ma wielkiego majątku, nie ma potężnego nazwiska, nie ma wyglądu księżniczki z bajki, nie ma też zamiaru całe życie siedzieć cicho i mówić „tak, oczywiście”, tylko dlatego, że ktoś ma więcej pieniędzy albo wyższą pozycję społeczną. Ona ma charakter. Momentami taki, że naprawdę chciałabym ją zobaczyć w dzisiejszych czasach. 😂 Teraz mam coś rewelacyjnego, bo wyobrażacie sobie Jane w 2026 roku?

LinkedIn: ✔️

Własne pieniądze: ✔️

Granice: ✔️

Asertywność: ✔️

Rochester robi dramę: ❌

Jane: „Nie mam czasu na takie cyrki.” 🤣

Właśnie tutaj ta książka robi się zaskakująco aktualna, bo można zmienić epokę, ubrania, sposób komunikacji i całe otoczenie, ale pewne problemy człowieka pozostają takie same. Potrzeba miłości, szacunku, niezależności, podejmowania własnych decyzji i mówienia „nie”. Przede wszystkim zaś świadomość, że miłość nie powinna kosztować nas utraty własnej tożsamości. Dziewczyna pragnie kochać, ale nie chce przy tym przestać być sobą. Chce być blisko drugiego człowieka, ale nie zamierza zostać jego własnością. Chce mieć uczucia, ale nie zamierza wyrzucić rozsądku przez okno. I chwała jej za to. Jeśli miałabym podsumować, co można wynieść z tej książki, to stwierdzam, że całkiem sporo. Pieniądze nie określają wartości człowieka, edukacja i praca mogą dać niezależność, można być delikatnym, wrażliwym człowiekiem i jednocześnie mieć kręgosłup ze stali, nie każda relacja, która daje ogrom emocji, jest automatycznie zdrowa, a czasami trzeba odejść od czegoś, czego bardzo pragniemy, żeby nie zdradzić samego siebie. A to już jest lekcja, która nie ma daty ważności.

Czy polecam? Jeśli lubicie książki, w których wszyscy siedzą w pięknych domach, wyglądają elegancko, mówią niezwykle poprawnie, a pod spodem każdy ma emocjonalny bałagan wielkości Thornfield Hall… bierzcie. 😂 Jeżeli lubicie tajemnice, gotycki klimat, romans, dramaty, silne bohaterki i historie, które pokazują coś więcej niż tylko „żyli długo i szczęśliwie”, też bierzcie. A jeśli ktoś mówi: „Klasyka jest nudna”, to chyba trzeba mu po prostu wręczyć „Jane Eyre”. Niech człowiek zobaczy, jak wygląda XIX-wieczna wersja dramy. „Dziwne losy Jane Eyre” to nie jest grzeczna, zakurzona książeczka stojąca na półce tylko po to, żeby ładnie wyglądać. To historia kobiety, która mimo wszystkiego, co zgotował jej los, nie pozwala światu wmówić sobie, że jest mniej ważna. I chyba najbardziej podoba mi się to, że Jane nie musi stać się kimś innym, aby zasłużyć na szczęście.

Nie musi być bogatsza.

Nie musi być piękniejsza.

Nie musi być potulniejsza.

Nie musi nikomu udowadniać swojej wartości.

Ona po prostu wie, że ją ma. ❤️ A Rochester? Panie Edwardzie… usiądź pan. Napij się kawy. Musimy sobie kilka rzeczy wyjaśnić. 😂☕

📚 Klasyka? Tak.

Romans? Owszem.

Tajemnice? Są.

Drama? O matko, jest.

Niezależna bohaterka? Jak najbardziej.

Nuda? No chyba żartujemy. 😂

Nie znam nikogo, kto nie znałby autorkę Charlotte Bronte i jej książki, takie jak „Dziwne losy Jane Eyre” Fantastyczna opowieść o …. W sumie wiecie sami, a jak jakimś cudem nie, to zapraszam na stronę wydawnictwa MG w celu zapoznania się z opisem. Mimo że słyszałam o autorce i jej książkach to dzisiejsza recenzja jest pierwszą, którą tutaj publikuje. Jestem fanką „Wichrowych wzgórz”, ale oglądałam film i bardzo chciałabym przeczytać książkę, bo zdaje sobie sprawę, że więcej w niej jest zawarte. Jeżeli jesteś fanem klimatu Bridgertonów, Wichrowych wzgórz to dzisiejsza recenzja jest dla ciebie. Zimna, deszczowa Anglia, która niesie ze sobą klimat iście tajemniczy, a w nim dziewczyna, która straciła obojga rodziców. Od tej pory losy Jane nie są usłane różami i tutaj zawsze zastanawiałam się, dlaczego nie mogła trafić w dobre ręce i rozwinąć opowieść na etapie dorosłości itp.

Nasza bohaterka nie ma lekko pod skrzydłami ciotki i kilka razy chciałam sama wymierzyć sprawiedliwość, a już tym bardziej jej synowi, który nie był miły dla Jane. Książka, która nadaje się na wieczorne, deszczowe popołudnia, ponieważ jest taka melancholijna, która pokazuje niesprawiedliwość i brak empatii tamtych czasów (rozumiem, że mogą zdarzyć się wyjątki) Są sceny, które pokazują, że siła jest kobietą, a choćby te, że nasza bohaterka nie poddaje się i walczy o siebie, o wykształcenie o godne życie. Co przydarzy się pod skrzydłami Edwarda Rochestera tego nie zdradzę, ale wytrwałość może przynieść same korzyści.

Czasem miałam wrażenie, że tamta epoka celebrowała takie chwilę jak tęsknota, wiara, posłuszeństwo innym, ale to moje zdanie i mogę się mylić. Z całego serca polecam i nie ukrywam, że te 607 stron nie zrazi młode pokolenie, a tym bardziej młode kobietki. Na pewno wrócę jeszcze kiedyś do tej pozycji.

Są takie książki, które warto przeczytać w swoim życiu.

Są takie książki, do których się wraca.

Są takie książki, które po przeczytaniu bardzo długo się pamięta.

Ta książka z pewnością do takich należy.

💙 Przyznam się szczerze, że sięgając po "Dziwne losy Jane Eyre" obawiałam się, że trafie na ckliwy romans, który będzie nudny, wyniosły i wyidealizowany ku mojej wielkiej uldze tak nie było.

💙 Bardzo mądra i wartościowa lektura, mimo że pierwsze wydanie bardzo dawno temu to prawdy i wartości moralne zawarte w fabule tej książki są aktualne we współczesnym świecie.

💙 Historia tej młodej dziewczyny doprowadzała mnie momentami do łez. Czasami chichotałam, a jeszcze w innych rozdziałach przeżywałam z główną bohaterką jej rozterki i smutki.

Historia Jane, która w życiu nie miała łatwo. Przez wiele lat poszukiwała siebie i swojego miejsca. Po stracie obojga rodziców trafia do domu brata swojej matki. Nie potrafi jednak obudzić, uczuć u ciotki, która gdy tylko nadarza się okazja pozbywa się dziewczynki, wysyłając ją do szkoły dla sierot, słynącej z surowego rygoru. Tam Jane zdobywa wiedzę i przyjaciół, próbuje odnaleźć się w nowej rzeczywistości.

⭐Polecam nawet osobom, które nie czytają klasyków literatury. Myślę, że ta książka może zmienić wasze podejście do tego gatunku!

„Dziwne losy Jane Eyre” to kolejny klasyk napisany przez jedną z sióstr Brontë w całkiem nowej, znacznie przyjemniejszej dla oka, graficznej oprawie.

Jane to bohaterka, którą czytelnik poznaje od dzieciństwa. Ponura dziewczyna, wiecznie małomówna, zamknięta w sobie wychowuje się w otoczeniu starszego kuzynostwa. Pomimo, iż dom jest bogaty, a rodzina posiada dobrą opinię w społeczeństwie, mała Jane nie jest szczęśliwa. Przez większość czasu usuwana na bok, staje się popychadłem dla wszystkich, włącznie z małymi dziedzicami majątku.

Pierwszym dręczycielem staje się najstarszy panicz, ciągłe utyskiwanie, a nawet bicie, stawiają Jane w sytuacji bez wyjścia. Nie może się sama obronić, a jednocześnie nie może poskarżyć na kuzyna. To błędne koło toczy się przez parę lat do czasu, kiedy ciotka pod wpływem pewnego wydarzenia decyduje się oddać dziecko do szkoły z internatem. Owa szkoła dla dziewcząt okazuje się ośrodkiem niezwykle biednym, trzymającym dyscyplinę nad dziewczynkami, natomiast jej właściciel to skąpy pleban, który oszczędza nawet na jedzeniu dla swoich podopiecznych.

To właśnie tam Jane poznaje swoją jedyną przyjaciółkę, z którą zacieśnia więź z każdym następującym rokiem. Sierota, która nie ma ani rodziców, ani nikogo na świecie, nagle poznaje dziewczynkę, która obdarza ją czymś najpiękniejszym na świecie – przyjaźnią. Jednak to szczęście nie trwa wiecznie, pewnej zimy ośrodek nawiedza zaraźliwa choroba i dziesiątkuje połowę z uczennic. W tym momencie Jane ponownie traci swój kawałek szczęścia, który z wielką starannością starała się pielęgnować.

Dorastając w ośrodku parę lat później Jane staje się młodą, inteligentną kobietą, która postanawia zostawić swoją przeszłość za sobą i wyjechać. Kobieta znajduje ogłoszenie w gazecie, które głosi, iż w pewnym majątku poszukiwana jest guwernantka. Jane szybko pisze list do tajemniczego adresata i jak najszybciej wyjeżdża w poszukiwaniu wolności i niezależności, nawet jeżeli majątek okazuje się przeklęty.

„Dziwne losy Jane Eyre” to łapiąca za serce historia dziecka – sieroty. Czytając mamy nadzieję, iż w pewnym momencie główna bohaterka znajdzie upragnione szczęście, lecz wraz z kolejnym rozdziałem przekonujemy się, że ów stan nie trwa długo. Nieszczęśliwe wydarzenia w życiu Jane wprawiają czytelnika w niezwykłą melancholię. Nieszczęścia wciąż nie kończą się. Myślę, że to wspaniała książka, nawet jeżeli spojrzymy na nią z bardziej analitycznej strony. Główna bohaterka posiada jedną, bardzo ważną cechę, którą można odnaleźć we wszystkich powieściach sióstr Brontë, dąży do niezależności. Przecież jak na te czasy samotny wyjazd w dalekie strony dla kobiety byłby nie do pomyślenia. „Dziwne losy Jane Eyre” to książka stająca zaraz obok „Wichrowych Wzgórz”, która skradła moje serce już dawno temu, czytana jeszcze w starym przekładzie.

Gorąco polecamy: Dobre Recenzje

Istnieją takie plany, które ciągle krążą człowiekowi po głowie, lecz z różnych przyczyn ich nie realizuje. Moim takim planem jest przeczytanie wszystkich książek sióstr Bronte. Wydawnictwo MG zaczęło wznawiać książki tych autorek. Te piękne wydania zachęciły mnie do sięgnięcia po książkę „Dziwne losy Jane Eyre”. I jakie są moje wrażenia? Jak najbardziej pozytywne. Bardzo się cieszę, że w końcu przeczytałam tę książkę.

Teraz trochę o nowym wydaniu. Bardzo podoba mi się ta prosta ilustracja na okładce. Dodatkowo te szorstkie, jakby materiałowe oprawy skradły moje serce od pierwszej książki, czyli „Małych kobietek”. Cieszę się, że wydawnictwo kontynuuje wydawanie w ten sposób książek.

Nie potrafię zaprzeczyć, książka wciągnęła mnie już od pierwszych stron. Moja ciekawość oraz spełnienie moich oczekiwań sprawiło, że spędziłam przy tej książce cały dzień. Nie potrafiłam jej odłożyć przed poznaniem całej historii, która okazała się być niezwykle ciekawa. Jestem zachwycona tą książką i mam nadzieję, że ten stan utrzyma się jeszcze przez jakiś czas.

Jestem bardzo zadowolona, że przeczytałam tę książkę dopiero teraz, gdyż w pełni mogłam delektować się historią znajdującą się na jej stronicach. Myślę, że gdybym sięgnęła po nią parę lat temu, kiedy pojawiła mi się pierwsza myśl o jej przeczytaniu, to tak by mi się nie spodobała i bym się zraziła do tej książki. A tak, teraz, jestem zachwycona i mam ochotę przeczytać ją jeszcze raz. Jeśli będę miała kiedyś jeszcze cały dzień wolny to na pewno poświęcę na jej ponownie przeczytanie. Polecam!!