Dziewczyna w mundurze

Dostałam książkę do recenzji - mogłam się od razu domyślić o jakie wojsko będzie chodziło, jakie będzie opisywane. Ale nie spojrzałam zbyt dobrze na okładkę i taki tego skutek. Z jednej strony, ciekawie się czytało o czymś, o czym wiem. Z drugiej, było mi dziwnie tak czytać o wojsku o którym mam jakąś świadomość.

Historia Sonii mnie poruszyła, a jeszcze bardziej jej prababci Luizy. Od jakiegoś czasu uwielbiam takie historie, które pokazują teraźniejszość i przeszłość, które tak dobrze są napisane przy przeskokach czasowych. To, jak Sonia sobie radziła w wojsku i jej determinacja ze względu na prababcię, to daję to "coś" do działania. Od razu chce się człowiekowi cokolwiek więcej zrobić, nie poddając się łatwo. Natomiast drugą stroną medalu jest Luiza - pokazanie jak jej się żyło w domu rodzinnym, jak było "naprawdę" i co później się z nią działo. Zasmuciło mnie, że nie wiedzieliśmy co stało się faktycznie z jej ojcem, czy znajomymi ze wsi. Z drugiej jednak strony, to nie miałoby większego sensu - bo to miała być jej historia, a nie innych.

Czytając, miałam wrażenie jakbym niektóre rzeczy i ja przeżywała, będąc obok. Teraz, coraz częściej mi się tak zdarza, ale głównie przy historiach z tematyki wojennej.

Cieszę się, że mogłam poznać pióro autorki, że choć w jakiejś części mogłam zobaczyć jak potrafi wymyślać historie, które - szczególnie te wojenne - nie są łatwe do ot takiego wymyślenia i spisania. Tutaj, udało się i za to gratuluję!

Mam nadzieję, że jeszcze nie raz będę miała możliwość przeczytania nie jednej książki autorki, czy to jako recenzent czy po prostu ot, zakupiona - nie liczy się bowiem jak dana pozycja trafia w moje ręce, czy to jako prezent do recenzji, BookTour czy zakupiona... ważne jest, jak się ją czyta. Bo jeśli jest naprawdę wybitną pozycją - jak ta - to warto ją po prostu mieć.

Jeszcze raz, polecam z całego serca, dla każdego fana - jak i nowego czytelnika w tej dziedzinie!

Książka o wielkiej miłości i sile charakteru przenoszącej góry.

Sonia Dąbrowska, młoda przedszkolanka, zgłasza się na szkolenie wojskowe. Mało kto wierzy, że ta drobna kobieta dotrwa do jego końca. Znajduje ona jednak wsparcie w swoich koleżankach oraz poruczniku Aleksandrze Olszańskim.

Wiele lat wcześniej młoda ziemianka Luiza Grodzieńska zakochuje się w nauczycielu, który gości na ich dworze. Wybuch wojny rozdziela zakochanych. Luiza w poszukiwaniu ukochanego trafia do Warszawy. Jak potoczą się jej wojenne losy?

Jedna książka, dwie historie. Obie kobiety przeżywają wielką miłość, obie przywdziewają mundury. Dwie opowieści snują się obok siebie i pokazują jak różne to były czasy choć uczucia i troski niejednokrotnie podobne.

Trudno nie porównywać obu bohaterek gdy czyta się tą powieść. Mają wiele cech wspólnych, łączą je więzy rodzinne, mają podobne marzenia, dzieli je czas oraz doświadczenie wojenne jednej z nich. Obie kochają i chcą być kochane, obu dobro ojczyzny i rodaków leży na sercu.

Bardzo ujęła mnie historia Luizy. Jest ona emocjonująca, obfitująca w zwroty akcji, ściskająca serce. Mocno polubiłam tą postać. Z wielką ciekawością zagłębiałam się w jej losy i trzymałam za nią mocno kciuki. Dziewczyna sporo przeszła w życiu. Wojna z dziewczątka zamieniła ją w stanowczą kobietę.

Część poświęcona Soni mniej mnie ujęła, bo i postać Soni nie przemówiła do mnie w taki sposób jak Luizy. Troszkę irytował mnie jej syndrom „zagubionej gąski”. Sporo też było tutaj wojskowych wstawek, które nieco mnie męczyły.

„Dziewczyna w mundurze” to piękna historia dwóch romansów w dwóch całkowicie odmiennych czasach. To opowieść o tym jak silne mogą być kobiety i jak wielki wpływ mogą mieć na losy świata.

Sonia, młoda przedszkolanka postanawia poprzez zostanie żołnierzem uczcić pamięć zmarłej prababci. Tam jednak spotyka się z wyśmiewaniem i nieco obraźliwymi tekstami ze strony męskiej części grupy.

Luizie zakochanej w Feliksie przyszło zmierzyć się z okrucieństwem wojny i to już na samym jej początku, czy dziewczyna zdoła się podnieść i żyć dalej...?

Dwie, a w zasadzie trzy historie miłosne,które w pewnym momencie się łączą. Książka podzielona jest na dwie przestrzenie czasowe, na przemian - co bardzo mi odpowiadało,poznajemy historię Soni - teraz, oraz Luizy - lata przed i wojenne (2 WŚ). O ile losy pierwszej z kobiet, przyznam, nie porwały mnie zbytnio, to przy drugiej czytałam z ogromnym zaciekawieniem...no ale czegóż się spodziewać od osoby lubiącej tematykę wojenną.

Prym w powieści wiodą kobiety, postawione przez ogromnymi wyzwaniami, walczącymi z własnymi słabościami, pokazującymi niedowiarkom, że one będą górą i są warte nie tylko adorowania ich urody ale przede wszystkim chcą być docenianie na innych polach - zwłaszcza tych "zarezerwowanych" dla mężczyzn.

Jak bardzo muszą być silne psychicznie aby się nie poddać i iść z podniesioną głową do przodu...chociaż łatwo nie jest? Przekraczają własne granice wytrzymałości i "pchają" to życie.

W tekście znalazł się mały chochlik, dwa razy użyto nie tego imienia co trzeba, nagle zamiast Adriana, pojawił się Artur...trochę wybiło mnie z rytmu ale...szybko wróciłam na właściwe tory. Niemniej jest do przyjemna lektura.

Sonia i Luiza - dwie dziewczyny z różnych epok i jedno przyświecające im marzenie - założyć mundur. Myśleliście kiedyś o tym, by wstąpić w szeregi wojska? Sprawdzić, jak to jest w koszarach? Przyznam, że mi kiedyś chodziło coś takiego po głowie...

Kobieta, decydując się na założenie munduru zawsze ma trudniej niż mężczyzna. Niesprawiedliwe jest to, że musi udowadniać, że również nadaje się do tego, by służyć krajowi. Mało tego. Nierzadko musi mierzyć się z nieprzychylnymi komentarzami innych żołnierzy. Wiadomo, że z natury mężczyzna zawsze będzie tym silniejszym, odporniejszym. Ale i kobieta, pokonując swoje słabości, lęki także może świetnie dać sobie radę w wojsku. Siłę i odwagę nie zawsze mierzy się sprawnością fizyczną. Każda z nas ma je w sobie. Tylko czasami nie zdajemy sobie z tego sprawy.

Agata Sawicka doskonale przedstawiła zawiłości losów obu bohaterek. Możemy dokładnie je poznać, spróbować zrozumieć ich postępowanie oraz poczuć towarzyszące im uczucia i emocje. Były momenty, kiedy zazdrościłam im odwagi i podziwiałam za wytrwałość w dążeniu do celu, za przełamywanie stereotypów i pokonywanie barier.

Autorka mimo iż porusza w książce trudne, bolesne tematy, nie przesadziła w żadną ze stron. Historia nie jest ani zbyt lukrowana ani łzawa. To ukazanie prawdziwego życia i wydarzeń. Zwłaszcza kiedy opisywane są czasy II wojny światowej i Warszawy widzianej oczami bohaterów.

"Dziewczyna w mundurze" to pełna emocji powieść, która w mgnieniu oka wciąga w świat bohaterek. To książka o każdej z nas. Bo mimo iż zmieniają się czasy, niezmienne pozostaje jedno - kobieca siła i jej determinacja. To historia o niespodziewanej miłości, rodzinnych relacjach i nadziei. Otwiera oczy na wiele kwestii, uczy tego co ważne, dodaje odwagi, byśmy postawili na siebie.