Dosiad

Wtargnięcie nie zawsze wiąże się z wyważonymi drzwiami. Czasem ktoś przekracza próg, by udowodnić, że może wejść także do naszych myśli. Naruszenie prywatności staje się początkiem gry, w której strach nie wynika z tego, co zostało zabrane. Wynika ze świadomości, że ktoś zna nas i nasze najskrytsze tajemnice. Człowieka, który pozostaje niewidoczny, ale przejmuje kontrolę nad naszym bezpieczeństwem.

Bogna jest doskonale przygotowana do rozpoznawania zagrożenia, ale coraz mniej pewna tego, czy właściwie może odczytać samą siebie. Nadmierna czujność może pomagać przetrwać niebezpieczną sytuację. Utrzymana zbyt długo sprawia, że umysł zaczyna traktować wszystko jako potencjalne ostrzeżenie. Autorka pokazuje ten proces bez odbierania bohaterce siły. Bogna nie staje się słaba. Staje się człowiekiem, którego psychika zbyt długo pracowała w trybie alarmowym.

W świecie kontrwywiadu informacja jest bronią, walutą i ciężarem. Nikt nie mówi wszystkiego. Każdy z bohaterów próbuje odzyskać wpływ po traumatycznych wydarzeniach. Bogna próbuje uporać się z rzeczywistością, która odmawia logicznego kształtu. Zaczyna podejrzewać każdego. Każdy gest i pozornie niewinne zdanie może być zagrożeniem. Nikt w tej grze nie jest osobą godną zaufania.

Dosiad jest thrillerem dusznym, dynamicznym. Opowiada o środowisku niedostępnym dla większości odbiorców. Realia służb nadają autentyczności. Emocjonalne pęknięcia bohaterów nadają większego napięcia. Człowiek może zostać wyszkolony do wykrywania cudzych manipulacji, ale może nie zauważyć chwili, w której strach dyktuje mu to, co powinien robić.

Autorka dała mi się poznać jako pisarka, która nie tworzy klasycznego napięcia przy pomocy gęsto ścielącego się trupa, zdezorientowanego bohatera, który mimo niewiedzy brnie dalej.

Gołda kreuje zagrożenie niekoniecznie czające się za rogiem, a także siedzące przy tym samym stole, zna przeciwnika i wie, gdzie „uderzyć”, żeby zabolało.

Pogrzeb kolegi z wydziału to mocne otwarcie, a gdy dodamy do tego sugestie, że śmierć nie musiała być naturalna, do tego tajemnicze włamanie, podczas którego nic nie znika, zostawione są za to przedmioty związane ze zmarłym, co na mnie zrobiło bardzo dobre wrażenie, bo tu nie chodziło o zwyczajny włam, ale o sygnał: byłem tutaj, wiem o tobie więcej, niż powinienem, i chcę, żebyś o tym wiedziała.

Autorka z racji doświadczenia znakomicie pokazuje realia służb i tak kontrwywiad, tajne operacje, polityczne interesy i wiele innych są składnikami całego mechanizmu napędzającego tę historię. Tutaj nie było czuć przypadkowości, tu z każdą kolejną stroną czuć, że cała ta sytuacja to jeden wielki plan, a pionki na planszy są już rozstawiane od dawna.

Bogna daleka jest od literackiej papierowej agentki, która zawsze gotowa jest zarówno słownie, jak i pod względem uzbrojenia oraz posiada 3 plany awaryjne, gdyby 6 podstawowych nie zdało egzaminu. Jej pozycja sprawia, że powinna wiedzieć więcej od innych, a jednocześnie kolejne wydarzenia pokazują jej, jak niewiele naprawdę wie, a to z kolei przekłada się na to, że pewność co do długo znanych ludzi nie jest na najwyższym poziomie.

Dla mnie mocnym punktem jest atmosfera podejrzliwości. Tutaj każdy może coś ukrywać, każda informacja może mieć drugie dno, a pozornie nieistotny szczegół może za chwilę okazać się elementem większej układanki. Czytelnik dostaje więc dokładnie to, czego oczekuję od thrillera dotyczącego służb.

Dobry, gęsty thriller szpiegowski z ciekawym wykorzystaniem realiów polskich służb. Od debiutu autorki ją polubiłam, a ta powieść tylko ugruntowała tę sympatię.

Naczelniczka ABW Bogna Bohr na pogrzebie przyjaciela Roberta "Jogiego" Zdrojewskiego dowiaduje się, że jest winna jego śmierci. Chwilę później w jej domu dochodzi do niejawnego przeszukania, które w języku służb jest ostrzeżeniem. "Prezenty", które podrzucono w trakcie tego dosiadu sprawiają, że Bobo chce rozpracować temat, ale nie ma pewności, komu może zaufać.

DOSIAD to kolejna świetna powieść autorki osadzona w realiach krajowego kontrwywiadu, ale z intrygą wykraczającą daleko poza granice PL.

Nie jestem fanką książek sensacyjnych, ale z twórczością Kasi bardzo mi po drodze. Jej powieści imponują autentycznością i realizmem okoliczności. To wnikliwy obraz działania służb kontrwywiadowczych, prawdziwe procedury, praca operacyjna, żargon i ta specyficzna mentalność "agentów", które może znać tylko ktoś, kto, mówiąc kolokwialnie, zna teren.

Wiarygodne postaci i głęboka ich psychoanaliza pokazują, jak bardzo jest to zawód z misją. Bohaterowie kontrwywiad mają we krwi, robota stanowi sens i całkowity wypełniacz ich życia. Tak bardzo, że zaważa na ich życiu osobistym, a także odbija się na ich psychice, co akurat świetnie widać po Bobo. Nie wiem, co tu się zadziało i trochę się boję...

Fabuła to esencja wartkiej akcji. Nawet to, że chwilami działania bohaterów wydawały się typową grą na czas, nie osłabiło napięcia. A może nawet działało in plus, podobnie jak gęsta atmosfera, gra pozorów, niedomówienia i tajemnice kruche niczym dom z papieru...

Zagadka szpiegowska... no cóż... bardziej realnie to już się chyba nie dało... wszak wszyscy to przeżyliśmy... I tak jak jestem pewna, że każdy wtedy się bał, tak wiem, że wielu tworzyło do tematu własną spiskową teorię. I to niejedną. Ta teoria opisana przez Kasię mogła być równie prawdopodobna jak każda inna...

Wszystko mi tu dobrze zagrało, a zakończenie to już szczególnie 𧥠Dzięki za ten finał!

DOSIAD jest luźną, choć bezpośrednią kontynuacją Złotego spadochronu, więc kto nie zna, warto nadrobić - lepiej to wszystko ogarnąć...