Dom wyjątkowy. Tom 3. Daleko od raju

„Przypomniała sobie słowa starego Doktora, że zadaniem serca jest kochać. Przez te lata bardzo ich wszystkich kochała i miała nadzieję, że tak ją zapamiętają. Dom bez miłości jest tylko murem, ona i siostry zrobiły wszystko, żeby był domem.” Piękne słowa, prawda? Tutaj w kontekście Domu Wyjątkowego, który był sierocińcem prowadzonym przez zakonnice, nie mniej każdy dom bez miłości to tylko mury⌠đ¤ˇđťââď¸ Już wspomniany Dom Wyjątkowy to saga autorstwa Katarzyny Majewskiej-Ziemby. Dzisiaj przychodzę do Was z recenzją ostatniego, trzeciego jej tomu - „Daleko od raju”. Przedstawia ona losy zakonnic oraz wychowanków sierocińca nazywanego właśnie Domem Wyjątkowym, który to mieścił się na warszawskich Bielanach. W tej części zdarzenia w dalszym ciągu rozgrywają się w czasie II wojny światowej, przede wszystkim w okresie Powstania Warszawskiego. Bohaterzy więc, mimo iż do tej pory los podczas niemieckiej okupacji i tak ich nie oszczędzał, będą wystawieni na jeszcze więcej bólu i cierpienia. Autorka w mistrzowski sposób połączyła fikcję literacką z wielką historią, która toczy się wokół. Przy tym wszystkim nie zapomniała, by w charakterystyczny dla Niej sposób, ubarwić nieco niektóre postaci: znajdziemy tutaj sporo przedwojennej gwary warszawskiej, jak i nieco dobrego humoru, który także jest potrzebny, nawet gdy nie ma nadzieji na przyszłość⌠W powieści oprócz fikcyjnych bohaterów, znajdziemy nawiązania do tych znanych nam z kart historii: tutaj Ireny Sendlerowej, jak i wiele razy wspominanego już Doktora Korczaka. Katarzyna Majewska-Ziemba nie boi się trudnych tematów, także spodziewajcie się rzetelnych opisów okupacji: powszechnego terroru i wszelkiego zła, które działo się dookoła, nikczemności Niemców, działania szmalcowników, ulicznych egzekucji⌠Jest i działalność konspiracyjna, wyprowadzanie dzieci z getta, sam wybuch powstania w getcie warszawskim, które było największym zbrojnym zrywem Żydów podczas II wojny światowej. Na osobną uwagę zasługuje tutaj samo Powstanie Warszawskie i wszelkie działania z nim związane, które zostały opisane przez Autorkę. Chylę czoło Pani Katarzyno! Czytam dużo powieści o takiej tematyce i chyba nie spotkałam się z tym, aby w beletrystyce w taki sposób je opisywać! Śmiem nawet stwierdzić, że kilka pozycji typowo dokumentalnych było w moim odczuciu zbyt mocno „ułagodzonych”, że się tak wyrażę. Tutaj tego nie ma. Skoro jest nawiązanie do r.zezi na Woli - to ją znajdziecie! Tak samo w przypadku postępowania wobec kobiet, czy pacyfikacji szpitali. Autorka nie owija w bawełnę! Opisuje tamte zdarzenia takimi, jakie były, nie boi się u.śmiercać nawet i głównych bohaterów, by nadać powieści więcej realizmu. Przedstawia okupanta i działanie oddziałów Dirlewangera takimi, jakie były! Nie mniej, nie chciałabym, abyście myśleli, że nakreślam Wam całkowicie fatalistyczny obraz tamtych zdarzeń. Będzie i miejsce na nadzieję, na ocalenie z opisywanej pożogi. Powieść niesie ze sobą ogromny ładunek emocjonalny, ale tak to już chyba musi być, gdy same zdarzenia przedstawiają ogrom ludzkiej krzywdy⌠Mogłabym tak w nieskończoność zachwalać Wam tę powieść, jak i całą sagę. Zamiast tego po prostu polecę Wam lekturę! Przeczytajcie sami, a na pewno się nie zawiedziecie! Zwłaszcza miłośnicy historii! A moja ocena - gdybym dała 10/10, to mogłabym być nieuczciwa, bo ta historia wywarła na mnie ogromne wrażenie, przez co wspomniana już moja ocena mieści się dzisiaj poza skalą!

Są takie książki, które wywołują ogromne emocje. Są takie książki, które zajmują szczególne miejsce w sercach. Są wreszcie książki, które nie tylko się czyta - je się przeżywa. Zdecydowanie do takich historii należy "Daleko od raju", trzeci i zarazem ostatni tom serii Dom wyjątkowy Katarzyny Majewskiej-Ziemby.

W Warszawie toczy się wojna. Dom wyjątkowy staje się azylem dla każdego, kto potrzebuje pomocy. Mieszkańcy starają się robić, co mogą, aby przeżyć. Jedni działają w konspiracji, inni pomagają żydowskim dzieciom czy udzielają pomocy bezbronnym. Jednak nikt nie może być pewnym, co przyniesie jutro. Pojawia się coraz więcej pytań, jak długo to jeszcze potrwa i ile będą w stanie poświęcić. Zaczynają też krążyć pogłoski o powstaniu. Zakonnice postanawiają zrobić wszystko, aby ocalić swoich podopiecznych. Czy jednak wystarczy tylko to, aby zamknąć drzwi klasztoru?

Dom wyjątkowy to naprawdę wyjątkowa seria, która z pewnością zajmie szczególne miejsce w moim sercu i pamięci. Autorka stworzyła wspaniały cykl, który wywołuje cały wachlarz emocji. Spodziewałam się, że ta część będzie bardzo trudna i bolesna, wszak akcja ma miejsce w czasie II wojny światowej, tuż przed wybuchem powstania warszawskiego. Polska od kilku lat jest pod rządami okupanta, zginęło już wiele ludzi, wokół panuje strach i szerzy się śmierć. Jednak ta część ogromnie mną wstrząsnęła i bardzo ją przeżywałam.

I choć tematyka jest niezwykle trudna, to po raz kolejny przekonałam się, że Katarzyna Majewska-Ziemba pisze tak pięknie, że czytanie Jej powieści to czysta przyjemność. Przez te historie po prostu się płynie, a to, co urzeka mnie w nich najbardziej to autentyczność. Autorka nie ubarwia rzeczywistości. Opisuje ją zarówno w jasnych, jak i ciemnych barwach. A tych drugich w tej części zdecydowanie nie brakuje. Jesteśmy bowiem świadkami niezwykle ciężkiej, okrutnej rzeczywistości, w jakiej przyszło żyć wielu ludziom, w tym mieszkańcom Domu Wyjątkowego. Śledzimy ich codzienność, walkę o przetrwanie, próby przeżycia każdego dnia, który nigdy nie wiadomo, czy nie będzie tym ostatnim...

Zdecydowanym atutem powieści jest kreacja bohaterów. Są to postacie autentyczne, niejednoznaczne, mierzące się często z różnego rodzaju problemami i wewnętrznymi rozterkami. Autorka nie idealizuje tych ludzi - ukazuje ich w całej krasie, zarówno z ich wadami, jak i zaletami.

Z niezwykłą starannością i dbałością o każdy najdrobniejszy szczegół opisuje także realia ówczesnych czasów - bez zbędnego przytłoczenia, ale jednak bardzo dokładnie, niezwykle realistycznie i sugestywnie, w taki sposób, że mocno odczuwa się atmosferę tamtego okresu.

Autorka bardzo umiejętnie połączyła fikcję z rzeczywistością. Wiele opisanych osób, miejsc czy wydarzeń miało miejsce naprawdę, a ten realizm sprawia, że książkę przeżywa się dwa razy bardziej.

"Daleko od raju" to historia przepełniona brutalnością, niepewnością, śmiercią. To również historia o odwadze, nadziei, ale też strachu. Bo to historia o zwykłych ludziach, którzy nie zawsze są odważni, ale często się boją, są pełni wątpliwości, czasem nie wiedzą, co dalej, a jednak próbują coś robić, działać. Często nie z bronią w ręku, a ich wielka odwaga przejawia się w małych gestach, pomocy drugiemu człowiekowi czy dobremu słowo. To historia o ludziach, którzy w tych okrutnych czasach potrafili zachować człowieczeństwo.

To niezwykle poruszająca, trudna, momentami bolesna, a jednocześnie piękna i wartościowa historia. Poruszyła mnie ogromnie, bardzo wzruszyła i skłoniła do refleksji. I choć czuję smutek, że to już koniec, to jednocześnie w tym zakończeniu było wszystko - cały wachlarz emocji, wiele trudnych i poruszających momentów, nadzieja, a przede wszystkim człowiek. Pozostaje mi napisać jedno: dziękuję! Były to naprawdę wyjątkowe spotkania!

W finałowym tomie „Daleko od raju”, do Domu Wyjątkowego, sierocińca prowadzonego przez zakonnice, trafiamy w przededniu wybuchu powstania w warszawskim getcie. Ten zryw desperacji zderza się z okrucieństwem, którego nie sposób wyrazić słowami. Gdy dymy palonego getta jeszcze dobrze nie opadły, już dostrzegamy zalążek planowanego kolejnego powstania w Warszawie.

Dom staje się w tym czasie chaosu namiastką bezpieczeństwa. Miejscem, gdzie pokrzywdzeni szukają pomocy i schronienia. Podobnie jak ten prawosławny na Woli, z którym siostra Benedykta utrzymuje bliską relację. Jednak po wybuchu powstania nie ostała się już absolutnie żadna świętość...

Autorka ukazuje wojenną rzeczywistość z różnych perspektyw, potęgując tym samym siłę przekazu. Na niektóre zdarzenia spoglądamy oczami siostry Benedykty, poznając jej osobiste zapiski, a tym samym jej myśli i zapatrywania na rozgrywający się wokół dramat. Bo powstanie nie jest tu obrazem bohaterskich walk z bronią w ręku, ale tych codziennych zmagań cywilów, zwykłych mieszkańców próbujących przetrwać kolejny dzień. Tracących bliskich i cały dobytek, przymierających głodem i pozbawionych nadziei.

Mimo ciężaru emocjonalnego tę powieść czyta się lekko dzięki naturalnym dialogom zabarwionym warszawską gwarą i bohaterom, których losy potrafiły zaangażować mnie bez reszty. Marianna, Michalina, siostra Benedykta, Jurek, Rączka, Bodzio, Halinka⌠Wiele ciekawych postaci przewija się na kartach tej powieści. Ilu z nich przetrwa i po zakończeniu wojny wróci do Domu Wyjątkowego?

Szykujcie się na poruszający finał.

Po akcji odwetowej Rączka dochodzi do siebie dzięki opiece siostry Benedykty. Stara się skupić na Agnieszce, choć córeczka wciąż boleśnie przypomina mu o zamordowanej Inez. W tym samym czasie Jurek nie może pogodzić się z tym, że Michalina pozostała za murem, tym bardziej, że w getcie wybucha powstanie, z góry skazane na przegraną. Dom Wyjątkowy w tym trudnym, wojennym czasie nie przestaje być schronieniem dla potrzebujących, choć zakonnice wiedzą, czym to grozi...

"Daleko od raju" to kolejny, trzeci, a zarazem ostatni tom serii "Dom Wyjątkowy". Ta część najbardziej mnie poruszyła i pozostawiła po sobie ślad w sercu i pamięci. Bo tej książki się nie czyta, tę książkę się przeżywa.

Śledząc dalsze losy wychowanków Domu Wyjątkowego oraz zakonnic, których codzienność naznaczona jest niemiecką okupacją, a śmierć czyha na każdym kroku, nie sposób pozbyć się wrażenia, że czasem największą odwagą nie jest walka, a pozostanie człowiekiem.

Ta książka to opowieść o wojnie, strachu i poświęceniu, w świecie, w którym każdy dzień może być ostatnim. Bohaterowie muszą dokonywać dramatycznych wyborów i decydować, jak wiele są w stanie zaryzykować dla ratowania innych. Historia Michaliny, która próbuje wyprowadzić z getta dwie dziewczynki, oraz mieszkańców Domu Wyjątkowego pokazuje, że nawet w najtrudniejszych czasach można zachować dobro, odwagę i nadzieję. Nie brakuje tu emocji, napięcia i trudnych momentów, szczególnie gdy nadchodzi Powstanie Warszawskie.

Książkę czytałam całą sobą, przeżywając wraz z bohaterami ich bezsilność, strach oraz próbę ocalenia nie tylko siebie, ale przede wszystkim swoich bliskich. Niejednokrotnie przychodziła mi do głowy myśl, jak ja zachowałbym się w danej sytuacji? Bardzo uderzyło mnie też to, że nawet w świecie pełnym okrucieństwa można wybrać dobro. Że czasem wystarczy jeden odważny gest, by uratować komuś życie. I że są takie wartości, które nie zmieniają się bez względu na czasy, w których żyjemy.

Ogromnie polecam!!!

Ze ściśniętym sercem wracałam do okupowanej Warszawy i Domu Wyjątkowego z powieści pani Katarzyny Majewskiej – Ziemby. Podświadomie czułam, że bohaterowie będą musieli zmierzyć się z coraz trudniejszymi sytuacjami. Sam tytuł nie napawa optymizmem⌠„Daleko od raju”⌠Bohaterowie książki będą w samym piekle jakim było powstanie w getcie warszawskim. Strach, głód i wola pożegnania się z życiem na własnych zasadach popchnęły Żydów do ostateczności. W tym tomie do głosu dochodzi Michalina i to z jej perspektywy obserwujemy wydarzenia z kwietnia 1943 r. Bohaterowie wezmą udział także w Powstaniu Warszawskim, a na ich przykładzie będziemy mogli, choć w pewnym stopniu, poczuć emocje żołnierzy oraz strach, ale także determinację cywili. Pani Katarzyna nie pomija bolesnych wydarzeń; rzezi na Woli, tragicznych wydarzeń w prawosławnym sierocińcu przy parafii św. Jana Klimaka, oraz w Szpitalu św. Łazarza. Choć łzy bezsilności i żalu kręcą się pod powiekami warto skonfrontować się z tymi wydarzeniamiâŚ.

Siostry zakonne nadal robią wszystko aby uratować swoich podopiecznych. Zaprzyjaźniają się także z prawosławnymi zakonnicami, okazują sobie wzajemną pomoc i wsparcie duchowe â¤ď¸âđŠš

Bardzo trudno rozstać się z bohaterami stworzonymi przez Panią Katarzynę. Seria „Dom Wyjątkowy” poruszy każdego komu losy dzieci nie są obojętne.

Książka, która łamie serce i na nowo uczy, czym jest nadzieja. „Daleko od raju” to finałowy tom serii „Dom Wyjątkowy” i moim zdaniem najbardziej emocjonalna odsłona tej historii. Katarzyna Majewska-Ziemba po raz kolejny udowadnia, że potrafi opowiadać o wojnie w sposób niezwykle autentyczny i poruszający.

Fabuła książki wciągnęła mnie bez reszty. Akcja przenosiła mnie do ogarniętej wojną Warszawy. Michalina, pracująca w szpitalu Bersohnów, dostaje zadanie, które może kosztować ją wszystko – wyprowadzenie z getta dwóch dziewczynek. To misja, w której każdy krok to walka o życie. Po drugiej stronie muru, w „Domu Wyjątkowym”, Jurek, Rączka, Benedykta i Efrema również ryzykują, ukrywając tajemnice i pomagając potrzebującym. W tle narasta atmosfera nieuchronnej nadziei i strachu przed Powstaniem Warszawskim.

Autorka stworzyła postaci, które są tak pełne życia, że ich ból i strach czuć na własnej skórze. Każdy z nich ma swoją historię i swoje tajemnice, a ich losy splatają się w przejmującą mozaikę. To właśnie oni, zwykli ludzie w nieludzkich czasach, są prawdziwym sercem tej opowieści. Ich wybory, wahania i chwile zwątpienia pokazują, że odwaga ma wiele twarzy.

Akcja toczy się w niesamowitym tempie, od chwil pełnych napięcia po momenty wzruszającej ciszy, które jeszcze bardziej podkreślają grozę otaczającego ich świata. Styl autorki jest bardzo emocjonalny, a jednocześnie oszczędny w środkach. Nie ma tu zbędnego patosu, jest za to surowe, ludzkie piękno.

Dla kogo jest ta książka?

Dla każdego, kto szuka literatury obyczajowej z głębokim przesłaniem. Dla fanów historii, którzy cenią sobie realizm, a także dla tych, którzy lubią płakać nad książkami, ale jednocześnie czerpać z nich nadzieję. Jeśli czytałyście poprzednie tomy – musicie poznać zakończenie tej historii.

To książka, która zostaje w sercu na długo. Bez wahania daję jej 10/10 ⭐ i już tęsknię za bohaterami.

BRUNETTE BOOKS