Dom utraconych

Polski kryminał w hiszpańskich klimatach? Czy to się może udać?

Profilerka Carmen Rodriguez powraca do rodzimej Malagi. Gdy brutalne morderstwo wskazujące na seryjnego zabójcę wstrząsa miastem policja proponuje jej współpracę. Wszystkie ślady prowadzą do nawiedzonego domu Cortijo Jurado. Carmen będzie musiał zmierzyć się nie tylko z nieuchwytnym mordercą, ale również ze swoją przeszłością.

Autorka wprowadza wiele wątków, które pozornie się ze sobą nie wiążą. Otaczają nas one niczym pajęcza sieć aby na koniec uchwycić nas za gardło i doprowadzić do zaskakującego finału.

Główna bohaterka – Carmen – musi odnaleźć się w swoim byłym środowisku po tym jak została oskarżona o morderstwo, uwięziona a potem uniewinniona. Część policjantów nie chce z nią współpracować. Dawni przyjaciele przyjmują ją jednak serdecznie i dają jej kolejną szansę.

Pani Wolwowicz potrafi bawić się napięciem, zaskoczeniem, zwrotami akcji. Supła fabułę w bardzo misterny węzeł, który wydaje się niemożliwy do rozwiązania. Momentami tak zagęszcza atmosferę, że można ją ciąć nożem. Niektóre sceny przyprawiają o prawdziwe dreszcze.

Lubię czytać hiszpańskie kryminały i powiem Wam, że gdyby ktoś ukrył przede mną nazwisko autorki, to sądziłabym, że „Dom utraconych” jest przez hiszpańskie piór napisany. Ma on nieuchwytny klimat łączący mrok, wychodzące poza ramy morderstwa, scenerie sięgające dawnych wieków oraz ciepłe relacje łączące śledczych, a wszystko to skąpane w typowo południowej celebracji codziennego życia.

Przyznam szczerze, że nie czytałam poprzedniego tomu tej serii, historia Carmen jednak tak mnie zainteresowała, że koniecznie muszę nadrobić zaległości. Liczę również na to, że ziarenko niewiadomej zostało celowo wpisane w ostanie wersy tej książki i że wyrośnie ono bujnie w postaci trzeciego tomu.

Nigdy nie poznasz do końca tych których naprawdę kochasz , a to oni krzywdzą najbardziej.

Zaślepieni uczuciem nie dostrzegamy tego, co dla osób postronnych wydaje się oczywiste.

Posiadłość Cortijo Jurado  leży na obrzeżach andaluzyjskiej Malagi i od dawna niszczeje , popadając w ruinę. Wśród miejscowych domostwo ma opinię nawiedzonego, jednak lokalna młodzież uznała je za świetne miejsce do towarzyskich spotkań, a twórcy internetowi również nie narzekają na brak zainteresowania .

Ze starą willą wiąże się również makabryczna legenda .

Otóż na przełomie XIX i XX wieku w podziemnych tunelach doszło do serii brutalnych morderstw..

Właśnie tam udają się siostry Garcia- Ines i Isabel wraz z chłopakiem tej drugiej- Ignaciem.

Niestety po nocy spędzonej w Cortijo dziewczyny nie wracają do domu..

Ich ojciec burmistrz bardzo się o nie martwi.

W tym samym czasie do Hiszpanii wraca profilerka kryminalna- Carmen Rodriguez, która dwa lata wcześniej została skazana za zabójstwo swego męża Adama..

Dziewczyna po wyjściu z więzienia pracowała w Jeleniej Górze, teraz natomiast wróciła do rodziców. Jej ojciec Enrique pragnie by przejęła hotelarską fortunę i wyszła za mąż za jednego z wpływowych malagijskich biznesmenów, Antonio Pereza..

Szybko okazuje się że mężczyzna nie będzie jedynym pretendentem do jej serca..

Carmen zaś będzie musiała skonfrontować się z bolesną przeszłością.

Czy wyjdzie z tego starcia zwycięsko?

Kilka dni po przyjeździe kobieta udaje się ma bankiet..

W trakcie wydarzenia dochodzi do zbrodni której ofiarą pada Alvaro Murel .. obrażenia na jego ciele są łudząco podobne do tych sprzed lat..

Czy istnieje jakaś nić łącząca te sprawy? Czy córki lokalnego polityka również czymś zawiniły?

Rozwiązania zagadki podejmuje się komisarz Javier Barden wraz ze swoimi ludźmi.

Czy jest gotów poznać prawdę?

Jak to się świetnie czytało.. dosłownie z zapartym tchem.

Autorka po raz kolejny zafundowała nam niezwykle ciekawą i dynamiczną fabułę z ciekawymi zwrotami akcji i wyrazistymi bohaterami budzącymi skrajne emocje i mnóstwem mylnych tropów zaś samo rozwiązanie zagadki przyprawiło mnie p ciarki.

Z niecierpliwością czekam na więcej i zdecydowanie jestem #TeamJavier

„Dom utraconych” jest drugim tomem cyklu o przygodach Carmen Rodriguez, profilerki kryminalistycznej. Tym razem autorka zabrała nas do słonecznej Malagi. Carmen pomaga dorwać seryjnego mordercę, który wzoruje się na zbrodniach popełnianych ponad sto lat temu w nawiedzonym domu, Cortijo Jurado.

Chociaż nie jestem wielką fanką serii kryminalnych, to muszę przyznać, że cykl o Carmen odbieram całkiem dobrze. Ta seria jest nieco inna, co wyróżnia ją spośród innych książek tego typu. Nie są to klasyczne kryminały, bo zagadka - chociaż bardzo ważna dla fabuły - stanowi tło dla przedstawienia losów Carmen. A jest to bohaterka bardzo niejednoznaczna, kryjąca mroczne tajemnice, zaburzona emocjonalnie i niebywale skomplikowana. Trudno ją lubić, zwłaszcza że nie jest jedną z nas - pochodzącą z rodziny milionerów kobieta żyje w świecie, w którym pieniądze spadają z nieba, a wokół krążą przystojni i bogaci adoratorzy.

„Dom utraconych” to fajna powieść na wieczór, ale jest w niej sporo z telenoweli, co mi trochę przeszkadzało. Mam wrażenie, ze w „Jaskiniach umarłych” nie było tego aż tak dużo. Wszyscy bohaterowie wydają się wyciągnięci z telewizyjnej dramy: misterne intrygi, pochopne małżeństwa, bójki o kobietę, takie klimaty. Jeśli jesteście fanami tego typu uniesień, to pewnie się zachwycicie.

Podobnie jak w pierwszej części cyklu, tak i tutaj, akcja toczy się trochę za szybko, a zagadka rozwiązuje się na kilku ostatnich stronach. Muszę jednak przyznać, że morderca był dla mnie sporym zaskoczeniem i wszystko się na końcu ładnie spięło.

Polecam „Dom utraconych”, bo to niesamowicie wciągająca, lekka powieść, w której wszystko wygląda trochę barwniej niż w rzeczywistości. A przecież każdy potrzebuje czasem przenieść się do innego świata.