Dom na Wschodniej

Doro wraz z matką i siostrą przeprowadzają się na podkrakowską wieś. W pobliskim domu na Wschodniej mieszka ekscentryczna starsza pani, dwójka licealistów i mała dziewczynka. Chłopak szybko zaprzyjaźnia się z sąsiadami. Tymczasem jego matka pracuje jako położna i próbuje poukładać sobie życie, mierząc się z pełną wyzwań codziennością.

Z historii wyłania się wiele prawd życiowych, które są uniwersalne na długie lata. Autorka podkreśliła jak ważne są ludzka przyjaźni, dobroć i wzajemna pomoc - to one są motorem dobrych rzeczy. W książce pojawia się dużo wydarzeń, ale każdy element jest bardzo dobrze przemyślany, nie ma chaosu. Wszystko pokazane jest z wdziękiem, humorem i ogromną lekkością. A bohaterowie są niesłychanie wyraziści.?

Podczas czytania targały mną różne emocje, przeżywałam wszystko razem z bohaterami i zachwyciłam się Różą. Czuję jakbym wróciła od dobrych przyjaciół. Ta książka jest mądra, ciekawa i zdecydowanie ponadczasowa. Mocno poruszyła moje serce, przywołała wspomnienia i sprawiła ogromną przyjemność. Polecam ją z całego serca.

Gdy rok temu „Akuszerki” zawojowały rynek wydawniczy w Polsce ja z niecierpliwością czekałam na kolejną powieść Sabiny Jakubowskiej.

W tym roku wydawnictwo Relacja wydało ponownie debiutancką powieść Jakubowskiej „Dom na Wschodniej”. Powieść jest przeznaczona głównie dla młodzieży, ale ja jako już dorosła osoba z miłą chęcią ją przeczytałam.

„Dom na Wschodniej” to historia Doro czyli Teodora, jego mamy i jego młodszej siostry, Róży. Przeprowadzają się z Krakowa do Jadownik by we wsi znaleźć spokój po ciężkich wydarzeniach z przeszłości. W tym samym czasie do domu na ulicy Wschodniej wprowadza się nietypowa rodzina. Doro zaprzyjaźnia się z nimi, poznaje sekrety tej rodziny. Rodzina panny Emmy to tak naprawdę zlepek ludzi, którzy znaleźli się tam z najróżniejszych przyczyn.

Ta książka ma w sobie coś niesamowite, od początku czuć tu ten klimat wyjątkowości. Czytając ma się wrażenie, że zaraz stanie się coś magicznego spoza naszego świata. Ta aura tajemniczości jest tym co przyciąga do książki. Ja od pierwszych stron byłam zauroczona klimatem książki. Jest to coś mało spotykanego na rynku wydawniczym. Sabina Jakubowska stworzyła książkę bez szaleńczo mknącej akcji, bez fajerwerków, ale przy tym jednocześnie czuć tą werwę w fabule. Może to za sprawą pani Emmy, która jest bardzo dziarska i żywiołowa jak na swój wiek.

Nie wiem czy młody czytelnik doceni tą książkę tak bardzo jak ja, gdy jestem już dorosła. Mam nadzieję, że tak, ponieważ ta pozycja jest naprawdę warta uwagi. To nie jest jedynie zwykła opowieść o szesnastoletnim chłopaku i jego przygodach. Autorka bardzo zręcznie wplata do swojej powieści też trudne wątki, z którymi styka się młodzież w życiu codziennym (nastoletnia ciąża, znęcanie się, narkotyki czy alkohol). Jednak wplata to tak umiejętnie, że czytelnik czyta o tym z zainteresowaniem, a przynajmniej ja tak miałam. Te tematy nie górowały nad całą powieścią i to było, że napiszę tak kolokwialnie w punkt.

„Dom na Wschodniej” oczywiście po „Akuszerkach” stał się moją jedną z bardziej ulubionych książek. Jest tytułem, do którego będę niejednokrotnie wracać, czy to czytając fragmenty, całość czy po prostu miło ją wspominając. To powieść, która pozostaje w głowie na długo.