Długa dolina. Jasny płomień

Książka jest podzielona na dwie części. Pierwsza to zbiór opowiadań opisujących codzienność zwykłych, prostych ludzi żyjących w kalifornijskiej dolinie lat 30 ubiegłego wieku.

Autor mocno skupia się na emocjach bohaterów tych krótkich form. Opowiadań jest jedenaście i właściwie tylko jedno było dla mnie mało zrozumiałe. Wszystkie skupiają się na relacjach międzyludzkich, a prym wiodą kobiety. Raz są postrzegane jako bohaterki dnia codziennego, a raz jako hetery znęcające się psychicznie na mężu, gdzie ten nawet po śmierci ukochanej cały czas ma na uwadze - co by tamta powiedziała. Mężczyźni są przedstawieni jako ci, którzy stwierdzają, że kobiet nie da się zrozumieć i lepiej do tego zrozumienia nie dążyć. Są też opowiadania obrazujące napiętą sytuację społeczną, zwłaszcza tę międzyrasową. Opowiadania są wystarczające. To znaczy, często mam tak,że po tak krótkiej formie literackiej czuję niedosyt. W tym przypadku nie zadziało się nic podobnego. Są bohaterowie, jest jedna fabuła i jej konkretne zakończenie.

Druga część jest bardzo ciekawa. Czworo bohaterów, trzech mężczyzn i jedna kobieta, temat niepłodności i jej wpływu na mentalność oraz psychikę mężczyzn, trudna decyzja kobiety, radość, gniew, odkrycie tajemnicy i ostatecznie pogodzenie się z losem.

Ciekawy jest podział. Każdy akt toczy się gdzie indziej, kim innym są postacie, natomiast akcja nieustannie idzie do przodu. Na pewno w latach gdy autor wydał tę ostatnią z eksperymentalnych form literackich mogła stać się niezrozumiała i niezbyt chętnie oglądana. Teraz przy zmianie mentalności społeczeństwa jej odbiór mógłby być inny. Dla mnie to obraz jednej sytuacji, która może dotknąć każdego, nie ważne kim jest. Temat odbieram jako uniwersalny i powszechny, tak jak i dylematy moralne bohaterów.

Bardzo cieszę się, że miałam możliwość poznania twórczość autora i chętnie poznam inne tytuły bo niewątpliwie są warte uwagi. Polecam

Książka nietypowa nawet jak na Steinbecka i hipnotyzuje dualizmie , ponieważ z jednej strony zdaje się stąpać po jasno określonych realiach z życia, z drugiej sporo w niej symboliki i eksperymentów. Jest w tym wszystkim jakieś popisywanie się autora jednak wszystko w dobrym tonie, ponieważ realia przedstawia z precyzją kronikarza, a symboliki skrupulatnie poszukuje.

„Długa dolina” to typowy Steinbeck, kreując świat ludzi prostych, niejednokrotnie samotnych i chyba, jak każdy z nas uwikłanych w skomplikowane relacje. Autor z typową dla siebie surowością nie sili się na upiększanie, jest prawda, emocjonalne napięcie i lekkie nuty wybrzmiewającej desperacji. Pozornie każda historia jest niepozorna, jednak jako cała kompozycja tworzy dojmujący portret społeczeństwa, a Steinbeck z niesamowitym kunsztem obnaża wielkie dramaty, które rozgrywają się pod płaszczykiem codzienności.

„Jasny płomień” wybrzmiewa w zupełnie innej tonacji, tutaj realizm odchodzi, a Steinbecka tworzy spektakl niemal teatralny. Pisarz tutaj nie stroni od alegorii, śmiało sięga po metafizykę, a historia chociaż zdecydowanie krótsza, to absolutnie nie ustępuje ciężarem emocjonalnym. Pomimo tego, że historia jest mniej „ziemska”, to zmusza do refleksji elementarnej jak dobro, zło i ludzkie wybory. Czuć w tym, że Steinbeck świadomie opuszcza swoją strefę komfortu i zachęca do tego czytelników.??

Ta książka pozwala zdecydowanie inaczej spojrzeć na autora i to jak wielowymiarowym był pisarzem. Pomimo tak różnorodnej tematyki, ten zbiór bardzo sprawnie się łączy i tworzy zaskakująca trafną diagnozę świata. ?Jeśli lubicie twórczość jednolitą pod względem spójności fabuły i klimatu, to możecie tu napotkać problemy i rozczarowanie. Ja jednak jestem zachwycona, bo poznałam Steinbecka inaczej, jako kogoś kto nie boi się eksperymentów, dzięki czemu może zagwarantować nietuzinkową podróż literacką.