Detektywi z Kolonii Marigold

„Detektywi z Kolonii Marigold” autorstwa Jo Nichols - pseudonimu literackiego małżeństwa pisarzy: Joela Rossa i Lee Nichols to historia, która zaczyna się dość niewinnie. W malowniczej Santa Barbara poznajemy grupę lokatorów zamieszkujących niewielkie domki należące do ekscentrycznej pani B. Każdy z nich ma własny charakter, bagaż doświadczeń i⌠coś, czego niekoniecznie chciałby opowiadać sąsiadom. Początkowo tworzą raczej przypadkową zbieraninę niż zgraną paczkę, ale pewne wydarzenia sprawią, że bardzo szybko będą musieli się do siebie zbliżyć.

Spokój kolonii burzy pojawienie się Anthony’ego, mężczyzny, który od początku wzbudza niepokój. Niedługo później dochodzi do morderstwa, a kiedy podejrzenia padają na niego, sytuacja mieszkańców komplikuje się jeszcze bardziej. Pani B. podejmuje decyzję, która wprawia wszystkich w osłupienie, a jej lokatorzy postanawiają nie przyglądać się bezczynnie rozwojowi wydarzeń. I tak powstaje ich własna grupa śledcza.

Najbardziej podobało mi się właśnie to połączenie kryminalnej zagadki z historią o ludziach, którzy stopniowo odkrywają przed sobą swoje prawdziwe oblicza. Każdy bohater wnosi do tej opowieści coś innego, a kolejne sekrety sprawiają, że trudno jednoznacznie ocenić, komu można zaufać. Śledztwo nabiera tempa, pojawiają się nowe tropy, a gdy wydaje się, że emocji już wystarczy⌠autorzy dorzucają kolejną bombę.

To kryminał z mocno obyczajowym charakterem, w którym równie ważne jak rozwiązanie zagadki są relacje między bohaterami. Jest tajemnica, są zwroty akcji, są sekrety, ale nie brakuje też cieplejszych momentów i odrobiny humoru. Jeśli szukacie historii o nietypowej ekipie, która z konieczności zaczyna działać jak drużyna detektywów, „Detektywi z Kolonii Marigold” mogą być ciekawą propozycją.

„Może siła polega również na tym, by pozwolić innym dbać o siebie? Przyjąć pomoc ludzi, na których nam zależy i którzy się o nas troszczą?”.

Nigdy mi szczególnie nie przeszkadzało, kiedy w thrillerach i kryminałach na główny plan wychodziły aspekty psychologiczne postaci czy bogate tło społeczne, jeśli temu towarzyszyło ogólne zadowolenie z lektury. Nie jestem wielbicielką drastycznych i dosadnych opisów zabójstw czy wyglądu zwłok, bo takie rzeczy potrafię sobie doskonale wyobrazić i nie są mi potrzebne do tego, bym książkę uznała za dobrą i ciekawą. Miałam nadzieję, że „Detektywi z Kolonii Marigold” dadzą mi czystą rozrywkę i charakterne postacie i na szczęście miałam dobrego nosa do tego tytułu – nie zawiodłam się.

Kolonia Marigold od lat należy do Pani B. Wynajmuje ona domki osobom, które, według jej mniemania, wymagają jakiejś formy opieki. Zamieszkuje więc u niej: urzędnik miejski Nicholas, który jest odludkiem, Sophie, młoda kobieta, której marzy się napisanie sztuki teatralnej, artystka Ocean, którą wraz z dziećmi zostawiła partnerka, Hamilton, który przez fobię bardzo rzadko wychodzi z domu i Lily-Ann, kobieta, która uwielbia swoją pracę, zagadki kryminalne i znajduje się w separacji z mężem. Od niedawna w Kolonii zamieszkał również były kryminalista Anthony. Pani B. wszystkich darzyła szacunkiem i uważała, że każdemu od życia należy się druga szansa. Kiedy na terenie mini osiedla doszło do morderstwa, policja poszła na „łatwiznę” i od razu aresztowała Anthony’ego. Jednak ani Pani B., ani mieszkańcy wcale nie byli przekonani co do jego winy. Założyli grupowy czat i Kolektyw Detektywów Kolonii Marigold, by wspólnymi siłami samodzielnie znaleźć tajemniczego mordercę. Podczas spotkań na jaw zaczęły wychodzić ich sekrety, a oliwy do ognia dolało odnalezienie kolejnych zwłok... Czy zbiór obcych ludzi będzie umiał połączyć siły i uratować niewinnego człowieka? No i czy on rzeczywiście jest tak niewinny, jak sądzą…

„Detektywi z Kolonii Marigold” to z pewnością książka nie dla każdego. Pisarski duet skupia się w niej przede wszystkim na samych bohaterach i na ich interakcjach niż na samej kryminalnej intrydze. Mnie to akurat nie przeszkadza, bo lubię fabuły, gdzie tajemnice i zagadki są jedynie tłem uwypuklającym szereg różnych ludzkich charakterów. Jednak według mnie w tej historii i sam wątek kryminalny jest nie byle jaki. Zwroty akcji skutecznie myliły tropy, a wychodzące na światło dzienne sekrety mieszkańców Kolonii dodawały wszystkiemu pikanterii i niebywałego kolorytu. To nie jest zwykły kryminał, to książka z podstępem godnym Agathy Christie wzbogacona plejadą nietuzinkowych postaci, które obrazują różnorodność ludzkich zachowań w stresujących i niewygodnych sytuacjach. Były osoby wzbudzające współczucie, takie, którym się kibicowało, podziwiało ich poczucie humoru, były też i irytujące postacie, w których prym wiódł policjant Vernon. Bohaterów było całkiem sporo, ale każdy był tak rozpisany, że nie mylił się z innym. Krótkie rozdziały zaś zachęcały, by przysiąść do lektury dłużej, niż wskazywał na to wolny czas. Dla rozładowania atmosfery autorzy wprowadzili rozdziały, w których Sophie rozpisywała spotkania domorosłych detektywów jako poszczególne akty sztuki, którą miała nadzieję kiedyś wystawić.

Para pisarzy tworząca pod pseudonimem Jo Nichols stworzyła świetną książkę, w której oprócz kryminalnej tajemnicy znajdziemy genialnych bohaterów, dużo zabawnych i błyskotliwych dialogów, humoru sytuacyjnego oraz refleksję, że nie należy oceniać ludzi „po okładce”, każdemu należy się druga szansa; że w jedności i przyjaźni tkwi wielka siła, a człowiek dla pieniędzy jest w stanie zrobić wszystko.

Aby móc zostać mieszkańcem Kolonii Marigold należy spełnić wymagania Pani B. Jakie? Kto to wie, oprócz samej właścicielki, rzecz jasna. Tak, więc każdy z mieszkańców jest w jakiś sposób bliski Pani B. . Nic dziwnego, że kiedy tuż przed oknami jednej z mieszkanek zostają znalezione zwłoki i oskarżenie pada na byłego więźnia, który wprowadził się całkiem niedawno. Pani B. broni jego niewinności jak lwica, jest nawet gotowa na...a nie wolno tak wiele zdradzać. Mieszkańcy postanawiają na własną rękę znaleźć prawdziwego zabójcę ale czy im się to uda...kto wie, kto wie.

Czy kryminał, nie komediowy może być lekki?

Czy podczas jego lektury można się odprężyć i przyjemnie spędzić czas?

Czy może ze mną jest już coś nie tak...

Raczej zamknięta społeczność Kolonii Marigold postanawia za namową czy może bardziej z dobroci serca, na własną rękę szukać mordercy jakiegoś obcego mężczyzny, który nie wiadomo po co pojawił się w ich otoczeniu. Nie będzie to łatwe zadanie bo uparty policjant chce dowodów, inaczej nikt nie wyperswaduje mu oskarżenia byłego więźnia, jednego z mieszkańców Kolonii.

Społeczność Kolonii jest nastawiona do siebie różnie. Świetnie pokazuje to, naszą ludzką naturę. Szufladkowania ludzi bez wcześniejszej rozmowy z nimi. Ich relacje dopiero się budują i pogłębiają. Notabene za sprawą śmie*rci.

W książce jest siedmiu bohaterów i każdy rozdział to głos jednego z nich. Te rozdziały są krótkie co sprawia, że książkę się pochłania. Stopniowo poznajemy przeszłość każdej z postaci, która okazuje się w co poniektórych przypadkach zaskakująca.

Dobra powieść kryminalna udowadniająca, że w grupie siła, przeszłość nie definiuje obecnych czynów, dla pieniędzy można wiele poświęcić, a oddany i lojalny przywódca to skarb. Polecam, tak dla relaksu i rozruszania szarych komórek.

Wiecie jaka myśl pojawiała się w mojej głowie wielokrotnie podczas czytania „Detektywów z Kolonii Marigold” Jo Nichols? Że z przyjemnością zamieszkałabym w tej enklawie kolorowych domków wśród wścibskich, ale tak niesamowicie solidarnych i troskliwych względem siebie sąsiadów. Czy połączyło ich to, że każde z nich jest zranionym w jakiś sposób przez życie pisklęciem, które przygarnęła ekscentryczna staruszka i właścicielka domków, Pani B.? Nie do końca…

Sąsiedzi zaczynają się jednoczyć, gdy do jednego z domków wprowadza się wytatuowany były kryminalista, Anthony, wyglądający jak „Serbski Bandyta numer dwa”, budząc obawy wśród wszystkich z wyjątkiem Pani B. Bo przecież „dobrze mu z oczu patrzy”. Ale mieszkańcy zbliżają się do siebie naprawdę, gdy na ich terenie dochodzi do m0rderstwa, Anthony zostaje aresztowany, a Pani B. (by go chronić) przyznaje się do winy.

Zakładają Kolektyw Detektywów Kolonii Marigold i prowadzą własne śledztwo, by pomóc ukochanej właścicielce osiedla. I wierzcie mi, choć akcja rozwija się spokojnie, to znajdziecie tu wiele powodów do uśmiechu, czasem do wzruszeń, ale i sporo tajemnic drzemiących za zamkniętymi drzwiami. A ja długo zastanawiałam się, które z nich zdolne byłoby do popełnienia zbr0dni i jaki mogłoby mieć motyw… Do czasu aż pojawiają się kolejne zwłoki i wszystko zdaje się wyjaśniać… Ale czy na pewno?

Dynamiki tej historii dodaje świetnie poprowadzona narracja. Z każdym krótkim rozdziałem zmienia się perspektywa, pozwalając czytelnikowi uzyskać szerszy obraz sytuacji, a wisienką na torcie są fragmenty podane w formie scen teatralnych wzbogaconych genialnymi dialogami. Jest życiowo, zabawnie i bardzo ciekawie pod kątem psychologii postaci.

Zaskoczyło mnie natomiast, że nie czuć tu nadmorskiego klimatu Santa Barbara, mimo że osiedle znajduje się kilka minut od plaży. Ale o dziwo, w ogóle mi tego nie brakowało! Tu wszystko skupia się wokół relacji w sąsiedztwie i dzięki kreacji tak barwnej, oryginalnej grupki postaci naprawdę więcej nie trzeba.

Moje serce, niespodziewanie również dla mnie, skradł częstujący wszystkich gości mlekiem i bezużytecznymi ciekawostkami na każdą okazję Hamilton. No i mały, niesamowicie empatyczny Miles, ratujący kolegę przez dokuczaniem ze strony rówieśników i zostawiający każdego dnia bukiet świeżych polnych kwiatów, by powitać Anthony’ego po powrocie z więzienia.

Tak poruszających scen jest tu znacznie więcej i to czyny, nie słowa Kolonii Marigold świadczą o ich ogromnym sercu. Jeśli lubicie lekkie, ale i urocze historie kryminalne, to zajrzyjcie na to cudowne osiedle. Kto wie, może przy okazji uda Wam się spotkać kolibry przy karmniku? Albo trupa w krzakach…

„Detektywi z Kolonii Marigold” to cosy mystery z wyraźnym psychologicznym i obyczajowym zacięciem. To historia o grupie sąsiadów, którzy próbują rozwiązać zagadkę morderstwa, a przy okazji odkrywają sekrety skrywane przez własną społeczność.

Akcja rozgrywa się w Santa Barbara, w kolonii niewielkich bungalowów, gdzie pozornie spokojne życie zostaje przerwane przez pojawienie się tajemniczego byłego przestępcy oraz odkrycie zwłok.

To kryminał, który większy nacisk kładzie na klimat i bohaterów niż na brutalność. Śledztwo prowadzone przez mieszkańców kolonii pokazuje, jak łatwo oceniamy ludzi przez pryzmat ich przeszłości i jak często pierwsze wrażenie może być mylące. To opowieść o zaufaniu, samotności, potrzebie przynależności oraz odkrywaniu prawdy, która okazuje się znacznie bardziej skomplikowana, niż początkowo można przypuszczać. Powieść łączy lekkość cosy mystery z intrygą pełną sekretów, a humor i ciepło doskonale równoważą kryminalny wątek. Bohaterzy są barwni i wyraziści - każdy z nich ma własną historię, słabości oraz tajemnice. Prowadzone śledztwo staje się nie tylko próbą odkrycia sprawcy, ale również pretekstem do pokazania, jak rodzą się więzi, zaufanie i solidarność między ludźmi. Autorzy świetnie ukazują, jak krzywdzące może być ocenianie innych przez pozory. Pani B., właścicielka kolonii, która wierzy w niewinność Anthony’ego, uruchamia całą intrygę i sprawia, że czytelnik zaczyna podważać swoje pierwsze osądy oraz zastanawiać się, komu naprawdę można zaufać.

Klasyczna zagadka kryminalna, zamknięty krąg podejrzanych, ekscentryczni bohaterowie i klimat małej społeczności - to połączenie, które tworzy przepis na udany cosy crime.