Dama w kapeluszu

Można całkowicie zapomnieć o rzeczywistości czytając tą niezwykle barwną i interesującą powieść.

Młoda chłopka Apolonia ucieka przed brutalnym ojczymem do Łodzi. Chce zatrzymać się u siostry swojej matki, ale niestety nie może ona udzielić jej schronienia. Za ostatnie pieniądze dziewczyna wynajmuje pokój, który dzieli z dwoma mężczyznami oraz prostytutką Helą i praczką Manią. Poszukując pracy szczęśliwie trafia do pracowni kapeluszy. Jedna zła decyzja doprowadza do utraty pracy. Gdzie podzieje się teraz Apolonia, czy podzieli los Heli?

Historia Apolonii mocno absorbuje i angażuje. Autorka często stawia przed nią trudne wyzwania, rzuca kłody pod nogi, czasami całkowicie odbiera nadzieję. Dobra passa przeplata się ustawicznie z kapryśnym losem.

Apolonia to młoda, pełna siły i pasji dziewczyna. Jest uczciwa, życzliwa i pracowita. Miasto nie wita jej z otwartymi rękami. Często wytyka się jej wiejskie pochodzenie, brak obycia i biedę. Sympatyczna Mania jako pierwsza wyciąga do niej pomocną dłoń. Przewrotny los połączy ją też z Helą.

Autorka bardzo plastycznie opisuje Łódź lat 30, miasto wielu skrajności i wielu kultur. Rozpieszcza naszą wyobraźnię opisami różnych dzielnic, zabiera nas do świata bohemy, zdradza tajnik pracy modystki.

Tak bardzo wciągnęłam się w losy Apolonii i jej przyjaciółek, że nie potrafiłam odłożyć tej książki. Pożerałam kolejne rozdziały emocjonując się ich przygodami. Wiele razy moje serce zostało otulone ich przyjaźnią, ale też często truchlało gdy los ich nie oszczędzał. Zachwyciłam się Łodzią lat 30, zafascynowałam gangsterskim światem. Z wielką niecierpliwością czekam na kolejne tomy.

Życie Apolonii nie jest usłane różami. Jej ojczym jest osobą złą, agresywną w szczególności dla niej. Kiedy pewnego dnia dochodzi do sytuacji, kiedy prawie ją gwałci, jej matka każe je uciekać do Łodzi. Choć młoda dziewczyna wcale nie ma na to ochoty, nie chce zostawić matki i rodzeństwa, rozumie, że to najlepsze wyjście. Tak trafia do domu swojej ciotki, gdzie szuka schronienia. Niestety nie zostaje przyjęta z otwartymi rękami i kiedy tylko ma okazję, postanawia się wyprowadzić. Wynajmuje więc pokój na Wschodniej, od teraz ma mieszkać z czterema innymi osobami. Po niedługim czasie między współlokatorami tworzy się więź, a ona naprawdę się cieszy, że mieszka z nimi. Udaje jej się znaleźć pracę w pracowni kapeluszy przy Piotrkowskiej. Wszystko zaczyna się układać dobrze, jednak nie będzie tak cały czas. Coraz częściej słychać o zbliżającej się wojnie, zarówno w życiu Apolonii, jak i jej współlokatorów wiele będzie się działo. Co takiego? Jak sobie z tym poradzi młoda dziewczyna? Czy czeka ją szczęśliwe życie w Łodzi? Czy ucieczka z rodzinnego domu była dobrą decyzją?

Autorka przeniosła mnie do Łodzi w okresie dwudziestolecia międzywojennego i pozwoliła poznać historię Apolonii, a także jej przyjaciół pokoju, który wynajmowała. Mnie ta podróż się podobała, naprawdę dobrze się bawiłam podczas czytania. Akcja sprawnie poprowadzona, ze zwrotami, które potrafiły mnie zaskoczyć. Książka okazała się wciągająca.

Główną bohaterką jest Apolonia. Poznajemy ją jako młodą dziewczynę, która nie ma łatwego życia w domu. Śledząc jej losy, widzimy zmiany, jakie w niej zachodzą. Ja ją polubiłam i szczerze jej kibicowałam, żeby jej życie się ułożyło.

„Dama w kapeluszu” to książka, z którą spędziłam miło czas i ze swojej strony polecam.

Recenzja pojawiła się również na moim blogu - Mama, żona - KOBIETA

Apolonia po kolejnej awanturze ojczyma ucieka z rodzinnej wioski. Dzięki pomocy matki, udaje się dziewczynie dostać do Łodzi - ma udać się do ciotki, starszej siostry swojej rodzicielki. Niestety na miejscu mocno się rozczarowuje i koniec końców musi szukać dachu nad głową. Znajduje pokój w biednej, zaludnionej w większości przez społeczeństwo żydowskie, części miasta. Dzieli go z praczką Mańką, Helką, która uprawia „najstarszy zawód świata” oraz pucybutem Frankiem i panem Władkiem, który zajmuje się ostrzeniem noży.

W niedługim czasie ci zupełnie różni ludzie stają się jej przyjaciółmi. Wspierają się nawzajem, pomagają w znalezieniu pracy i przetrwaniu trudniejszych chwil.

Z czasem Apolonii zaczyna się wieść coraz lepiej, a zatrudnienie się jej w pracowni kapeluszy u najsłynniejszej modystki w mieście, diametralnie zmienia jej życie…

.

.

„Dama w kapeluszu” to najnowsza powieść autorstwa Anny Stryjewskiej.

.

Jest to „opowieść o przyjaźni ponad podziałami, miłości i dążeniu do realizacji marzeń..”

.

Autorka zabiera nas do Łodzi końca lat 20.XX wieku.

Do czasów, w których rządziły uprzedzenia, podział na klasy społeczne, na tych „lepszych” i „gorszych”.

Gdzie biednej dziewczynie ze wsi było bardzo trudno odnaleźć się w wielkim mieście, by przetrwać, ale przede wszystkim nie stoczyć się na samo dno…

.

Powieść wciągnęła mnie od pierwszych stron.

Atutami są ciekawie skonstruowana fabuła, zdarzenia osadzone w Łodzi za czasów dwudziestolecia międzywojennego.

Przegląd niemal przez wszystkie warstwy społeczne, a do tego walka o siebie, realizację własnych marzeń, prawdziwe przyjaźnie ponad podziałami i miłość, która przychodzi, gdy najmniej się jej spodziewamy.

.

Historia mnie urzekła i mimo iż akcja rozgrywała się spokojnie, w swoim tempie, to właśnie miała w sobie to „coś”.

Co do zakończenia - nie spodziewałam się takiego, ale o to właśnie chodzi, by było nieprzewidywalne i zostało z nami na dłużej.

Pola pochodzi z małej miejscowości pod Łodzią. Jest jednym z ośmiorga dzieci. W jej rodzinie kolorowo nie było. Ojczym lubił sięgnąć po kieliszek a później robił awantury. Dziewczyna uciekła do miasta z niewielką sumą. Szybko znalazła pracę i zakwaterowanie, ale życie w Łodzi nie było dla niej łatwe. Poznaje jednak Helkę, dziewczynę lekkich obyczajów i Mańkę, praczkę. Pracowała szyjąc kapelusze dla dam. Praca ta dawała jej wiele satysfakcji, ale nie każdemu podobało się, to że Pola potrafi stworzyć cos oryginalnego. I kiedy wszystko zaczyna się jej układać nadciąga widmo wojny. Jak radziła sobie Pola w Łodzi? Przekonacie się sami.

Książka zabrała mnie do lat 20 poprzedniego wieku. Była to bardzo przyjemna podróż, ale zabrakło mi w niej czegoś. Czegoś co sprawiłoby, że nie mogłabym się oderwać się od lektury. Mam trochę wrażenie, że wszystko tutaj dzieje się za szybko. Jak na młodą osobę, która pochodziła ze wsi, Pola bardzo szybko odnalazła się w Łodzi. Ale ogólnie książka nie jest zła. Czyta się ją szybko i przyjemnie. Autorka posiada lekki styl pisania i potrafi świetnie oddać realia panujące w okresie międzywojennym.

Jeśli szukacie czegoś lekkiego to polecam „Damę w Kapeluszu”.

Jak ja lubię takie książki.

Akcja powieści ma miejsce podczas dwudziestolecia międzywojennego.

Młoda Apolonia ucieka przed ojczymem tyranem ze swojej wsi i musi sobie poradzić sama w wielkim mieście.

Nad Polskę już się zbliża widmo wojny.

Ależ mi się tę książkę dobrze czytało!

Strona po stronie coraz chętniej i coraz szybciej przewracałam kartki, by koniecznie przeczytać co było dalej.

Co się stanie, uda się czy nie.

Była to bardzo emocjonalna podróż, która wywołała szereg różnych reakcji i podsumowując je wszystkie to jak najbardziej to jest świetna książka!

Nie brakowało w niej cierpienia, prze*mocy, głodu, mściwych ludzi ale znalazło się także miejsce na szczęście a nawet miłość.

Mało tego, były także wątki mafijne i bynajmniej nie romantyczne.

Szkoda, że ta miłość nie miała prawa przetrwać.

Apolonia, dla przyjaciół Pola, była bardzo ambitną kobietą, jak przystało na wiejską dziewuchę to nie bała się żadnej pracy.

Zaczęła standardowo, od marno opłacanej i bardzo ciężkiej pracy w pralni a następnie przypadkiem trafiła do ekskluzywnej modystki, która szyła... kapelusze.

Okazało się, że nasza Pola jest pełna ukrytych talentów i nie brak jej fantazji.

Niestety modystka się jej pozbyła a później nie mogła znieść, że Apolonia jej zrobiła konkurencję.

Łódź tamtych czasów była taka kolorowa!

Taka różnorodna, prężnie się rozwijająca, niosąca nadzieję na wspaniały rozwój i wielkie możliwości.

Kto wie, gdzie byśmy teraz byli gdyby nie wojna...

Żyli wszyscy obok siebie, Niemcy, Polacy, Żydzi i inne narodowości.

Każdy innej wiary, każdy z szacunkiem do innych.

Z zapartym tchem śledziłam losy Poli, od początku życia na wsi, przez dramatyczną ucieczkę, walkę o przetrwanie po sięgnięcie swoich marzeń.

Krok za krokiem autorka nas wiodła przez tę podróż i grała na naszych czułych strunach, nie mogłam się oderwać od lektury i miałam wrażenie, gdy już dotarłam do końca, że książka się skończyła nagle - bo tak bardzo nie chciałam jej kończyć, chciałam więcej i więcej...

Mam ogromną nadzieję, że poznamy dalsze, już wojenne losy naszej damy w kapeluszu i zobaczymy, co się z nią działo podczas wojny i czy w końcu los się do niej uśmiechnie.

Czy zazna jeszcze szczęścia?

Czy uda się jej znaleźć nową miłość?

Piękna chociaż naznaczona cierpieniem historia.

Historia, która mogła się wydarzyć naprawdę chociaż była fikcją literacką.

Nie byłabym soba, gdybym nie domagała się kolejnego tomu właśnie wtedy, gdy wybuchła druga wojna światowa.

Nie ukrywam, że ten okres historii mnie najbardziej fascynuje zarówno jako fakty jak i fikcje na potrzeby sporządzenia książki.

9/10 gwiazdek i proszę szanowną autorkę o ciąg dalszy przygód i walki o przetrwanie naszej Polusi.