Da Vinci. Wizjoner. Geniusz. Tajemnica. Biografia człowieka wolnego

Książka Carlo Vecce to prawdziwa uczta dla miłośników historii, sztuki i renesansu. Autor kreśli portret Leonarda da Vinci - człowieka nieustannie poszukującego. To nie jest kolejna biografia oparta na powielonych, znanych faktach - autor sięga do niepublikowanych wcześniej źródeł, by złożyć z nich niezwykle ludzki, pełen sprzeczności obraz geniusza.

Leonardo ukazany jest tu nie tylko jako artysta i naukowiec, ale także jako syn niewolnicy z Kaukazu, obcy we własnym kraju, wrażliwy obserwator świata, który przede wszystkim cenił wolność i poznanie. Autor prowadzi czytelnika przez jego życie z lekkością, łącząc analizę dzieł z osobistymi refleksjami Leonarda, ukrytymi w notatkach i rysunkach. Dzięki temu mamy wrażenie, że naprawdę zaglądamy do umysłu człowieka, który wyprzedził swoją epokę.

Muszę przyznać, że czytanie tej książki trochę mi zajęło – to obszerna pozycja, pełna faktów i rozbudowanych opisów. Ale każda strona jest tego warta. Autor pisze z pasją, a jego styl potrafi zachwycić poetyckim tonem i wrażliwością. To pozycja, po którą warto sięgnąć, nawet jeśli wymaga czasu i skupienia, bo nagrodą jest spotkanie z jednym z najciekawszych artystów w dziejach świata.

Książka Vecce ma w sobie coś niesamowicie świeżego, opowiada o Leonardo w sposób nieco inny, bardziej ludzki a przy tym pokazując, jak Da Vinci wyprzedził swoją epokę o lata świetlne i to nie tylko talentem, ale swoim wizjonerstwem i sposobem pojmowania świata i samego siebie.

Autor przybliża pochodzenie tytułowego bohatera, który jako syn niewolnicy z Kaukazu i notariusza, był kimś niewpisującym się w sztywne ramy społeczne. Towarzyszące Leonardo poczucie inności, było niejako motorem napędowym do wyzwolenia w nim tej fundamentalnej dla jego wizjonerstwa wolności. Da Vinci nie był człowiekiem, którego można zaszufladkować, bo nie przynależał do żadnej szkoły, konkretnej idei, on chciał tylko poznawać i się rozwijać i na tym polegała jego wolność.??

Czytając książkę, miałam w sobie poczucie, że autor wpuszcza mnie do umysłu geniusza, i pozwala mi się tam rozgościć, poznać jego myśli, zobaczyć wczesne wizje i szkice oraz co chyba najważniejsze zobaczyć jaki sens w tym wszystkim Da Vinci widział. Ten „spacer” po umyśle miał dodatkowy smaczek, bo niósł za sobą możliwość zrozumienia całego procesu twórczego i higienie pracy, co zawsze jest gwarantem najlepszego poznania artysty, a przy tym poznać jego słabości, obsesje, ale i dostrzec ten ogień pasji.?

W publikacji czuć, że autor jako historyk sztuki zna się na temacie, przytaczając liczne źródła historyczne, ale daje takie rzeczywiste poczuci atmosfery pracowni malarskiej, czy warsztatu projektowego. Renesans przedstawiony w książce zyskuje nowe życie i tętni nim całkowicie.

Z książki bije słuszny z resztą podziw dla Leonardo, jednak Ninę jest to stawianie pomnika, lecz rzetelny obraz człowieka autentycznego i pełnego swoich niedoskonałości. Z biografii bije myśl, że geniusz jest efektem pogoni za wiedzą i wolnością, a nie darem otrzymanym przy narodzinach.