Cudowne lata

Jeśli miałabym określić tę książkę jednym słowem, powiedziałabym że jest nostalgiczna. I to zarówno w ten uroczo sentymentalny, jak i nieco gorzki sposób.

Było ich troje: Nina, Étienne i Adrien. Jak troje muszkieterów, podążali za sobą. Cały świat należał do nich i nic poza przyjaźnią nie miało znaczenia. Nina zawsze w środku, trzymała chłopców za ręce. Nierozłączni, nierozerwalni.

Razem wzrastali z dzieci stając się nastolatkami. Doświadczając burzliwości, emocjonalności. Snują plany na przyszłość, które nie zakładają żadnej rozłąki. Nie wyobrażają sobie życia bez siebie wzajemnie.

Co zatem się stało, że teraz praktycznie się nie znają?

I co z hasłem "we troje albo wcale"?

Ta powieść jest jak wspomnienie dzieciństwa. Jej urok odnajdujemy w zwyczajności, codzienności i niespiesznym opowiadaniu. Autorka czaruje, w sposób który nie wymaga nadzwyczajności i porywającej akcji.

Powolność tej fabuły otula i pochłania. Dajemy się porwać współodczuwaniu i wnikamy w wykreowany klimat.

Moim zdaniem to kolejna, świetna propozycja autorki, która zasługuje na uwagę. Jestem oczarowana

Valérie Perrin urodziła się w 1967 roku w Remiremont, w Wogezach. Dorastała w Burgundii a w 1986 roku osiadła w Paryżu. Jest francuską fotografką i scenarzystką, współpracowniczką i od 2006 roku życiową partnerką reżysera Claude’a Leloucha. Jej debiutancka, wydana w 2015 roku, powieść „Zapomniana niedziela” szybko trafiła na listę bestsellerów we Francji i zdobyła Booksellers Choice Award. Drugą powieść Perrin, „Życie Violette”, napisaną w języku angielskim, uhonorowano Maison de la Presse Prize oraz Paperback Readers Prize, a także nagrodą Amerykańskiego Stowarzyszenia Księgarzy. Książkę, której w samej Francji i Włoszech sprzedało się ponad 1,5 miliona egzemplarzy,

przetłumaczono na ponad trzydzieści języków. Magazyn „Figaro Littéraire” uznał Perrin za jedną z najlepiej sprzedających się autorek we Francji w 2019 roku, we Włoszech „Życie Violette” zostało bestsellerem 2020 roku. Jej najnowszym dziełem są „Cudowne lata”, które stały się francuskim bestsellerem.

Rok 1986. Adrien Bobin, Étienne Beaulieu i Nina Beau chodzą do tej samej klasy szkoły podstawowej. Początkowo łączy ich przypadkowa zbieżność, wkrótce jednak stają się nierozłączni także poza szkołą.

Uczą się i bawią ? zawsze razem, nawet gdy mijają beztroskie lata i z podstawówki przechodzą do gimnazjum, a potem do liceum, aż w końcu porzucają szkolne autobusy i zaczynają chadzać do nocnych klubów. Związani przysięgą krwi, obiecali sobie za wszelką cenę wspierać się w osiągnięciu upragnionego celu: nade wszystko pragną opuścić małe prowincjonalne miasteczko, z którego pochodzą, i zamieszkać w Paryżu, oddać się muzycznej pasji i za nic nie pozwolić, by życie ich rozdzieliło. Czas mija nieubłaganie, a los ma wobec nich własne plany…

Rok 2017. Na dnie jeziora w małym miasteczku, w którym dorastała trójka przyjaciół, znaleziony zostaje wrak samochodu. Virginie, niezależna dziennikarka lokalnych mediów, relacjonuje wydarzenie. W przeszłości bardzo dobrze znała Adriena, Étienne’a i Ninę. Jaki jest związek między tragicznym wypadkiem a historią ich nierozłącznej przyjaźni?

Valérie Perrin snuje historię splątanych losów bohaterów od lat dziecięcych, przez czas dojrzewania, aż po dorosłość ? tytułowej trójki złączonej więzami, które los i czas nieubłaganie wystawiają na próbę.

Zanim zaczęłam czytać, myślałam, że ta książka jest typową powieścią, której akcje każdy jest w stanie przewidzieć. Wyobrażałam sobie historię młodych ludzi, którzy dorastają, problemy mają jak wszyscy ludzie i pewnie, żeby zachęcić czytelnika w połowie lektury się pokłócą, ale ostatecznie dojdą do porozumienia i w przyjaźni się zestarzeją. Otworzyłam książkę, zaczęłam czytać i doszłam do wniosku, że bardzo się myliłam. Każdy bohater jest zupełnie inny, mieli swoje słabości, odmienne spojrzenie na świat i bagaż doświadczeń, który nawarstwiał im się od najmłodszych lat.

Sposób pisania autorki również jest unikatowy, ponieważ poznajemy losy przyjaciół z dwóch perspektyw czasowych. Zaczynający się od 1987 roku, przedstawiony za pomocą narracji trzecioosobowej opis przechodzi w coraz późniejsze lata, te wydarzenia przeplatane są czasem teraźniejszym, czyli 2017 rokiem i tu poznajemy perspektywę Virginii, o której czytelnik przez większość czasu tak naprawdę nie wie nic.

Ta tajemnica i niezrozumiany ciąg historii nie pozwala się czytelnikowi oderwać. Pochłania od pierwszej strony i człowiek nie potrafi oprzeć się chęci dowiedzenia się o tym co wydarzy się dalej. Serdecznie polecam każdemu, bo można w niej odnaleźć skrawek swojego życia.

A.L.

Szkolny Klub Recenzenta

Przyjaźń nawiązana w dzieciństwie stanowi fundament najnowszej powieści Valérie Perrin "Cudowne lata". Fundament na którym autorka wzniosła historię piękną, ale i budzącą ekscytację. Taką, gdzie przeszłość miesza się z teraźniejszością i gdzie pojawiające się tajemnice czytelnik odkrywa bardzo powoli. Nie brakuje tutaj emocji i momentów wzruszenia, ale najbardziej wyeksponowane jest poczucie tajemniczości nakłaniające do zgłębiania kolejnych rozdziałów książki. Po to, by w końcu rozwikłać niejasną zagadkę z przeszłości i, by zebrać w jeden obrazek wszystkie przedstawione przez autorkę elementy.

Niewątpliwie Valérie Perrin kolejny raz zachwyciła mnie swoim stylem, kolejny raz pozwoliła abym rozsmakowała się w tej historii i kolejny raz dała możliwość oderwania się od rzeczywistości

książka w żadnym razie nie jest melodramatyczna, a czytelnik nie zostaje unurzany w oparach smutku i rozpaczy. To jest dramat, z którego można wysnuć mnóstwo wniosków, ale jakie one będą zależy od indywidualnych preferencji odbiorcy.