Córka Racheli

Znacie twórczość Anny Stryjewskiej? Jeśli nie, to gorąco Wam ją polecam. To Autorka książek, która na ogół osadza swoją fabułę w Łodzi, dzięki czemu mam okazję poznać nie tylko uroki tego miasta, ale również jego historię.

"Córka Racheli" to drugi tom "Damy w kapeluszu". Pamiętacie, jak pisałam wówczas , że książka aż prosi się o kontynuację? Doczekałam się! Niezmiernie się z tego ucieszyłam, gdy zobaczyłam zapowiedź drugiej części.

Mimo bolesnej i trudnej historii, jaką jest druga wojna światowa, mamy okazję znów towarzyszyć Apolonii i jej przyjaciołom w codziennym życiu. Tym razem projektantka kapeluszy ma za zadanie chronić i ukrywać żydowskie dziecko, córkę Adę wytwornej damy w kapeluszu. To niezwykły i heroiczny wyczyn, zwłaszcza gdy powszechnie było wiadomo, że takie postępowanie było karane śmiercią z rąk Hitlerowcow. Pola za wszelką cenę postanawia chronić dziewczynkę. Z jakim skutkiem? Zachęcam do lektury.

Anna Stryjewska to Autorka, która mnie nigdy nie zawiodła. Jest dla mnie gwarantem dobrej lektury. A przepiękne wydanie powieści wydawnictwa @skarpawarszawska dopełniło tylko całość.

Wojna trwa w najlepsze. Łódź znalazła się pod okupacją niemiecką, jednak Pola, mimo przeciwności losu dalej prowadzi swoją pracownię kapeluszy.

"Tym, co zawsze trzymało ją przy życiu, była pasja. A skoro tak, dlaczego nie kontynuować tej wewnętrznej potrzeby duszy? Obdarzając nas talentem, Bóg wymaga od nas nieustannej pracy nad sobą i oddania. Nie marnuj tego, co zostało ci dane. A zyskasz więcej, niż myślisz. Ale jak w obliczu takiego ogromu zła skupiać się na pasji? - zapytała znów samą siebie. A może to jedyne, co możesz zrobić, by stać się lepszą? - zripostował ją wewnętrzny głos. "

" Córka Racheli " to smutna, lecz pełna nadziei historia ludzi, którym przyszło żyć w najtrudniejszych wojennych czasach. Przepełniony bólem, strachem i ogromnym smutkiem obraz ludzkiej tragedii. Jak zawsze pełno sprzecznych emocji. Z jednej strony cieszy myśl, że niektórzy mieli tutaj troszkę światełka i "normalności" w czasie okupacji,a z drugiej, czy oni byli winni tej tragedii i całej sytuacji? Oczywiście, że nie. Próbowali żyć, mimo to. Wśród tych wszystkich okrutnych zdarzeń, znalazły się jednak takie, które stanowiły iskierkę w tunelu. Bohaterowie pokazują nam, że wsparcie bliskich, siła przyjaźni i miłości, potrafią mieć ogromną moc. Czytajcie. Niezwykłe doznania gwarantowane.

Przejmująca i pełna emocji opowieść o odnajdywaniu siebie w obliczu największych tragedii, a także determinacji w walce o ludzkie życie, czytamy w blurbie. Tak to wszystko jest.

Żydowskie getto w Łodzi i piękna Pani Rachel, która zjawia się u Apolonii Chrynieckiej, właścicielki sklepu i pracowni z kapeluszami, by pozostawić nieznanej osobie swoją córkę. Rozpoczyna się cały proces ratowania dziewczynki przed nazistami, wścibskimi sąsiadami i nie za pieniądze, ale z poczciwości i chęci pomocy komuś, komu dzieje się krzywda.

W całą akcję włączają się najbliżsi przyjaciele w Łodzi, ale także po dramatycznym nalocie gestapo, znajomi ze wsi. Apolonia coraz bardziej czuje się nie tylko opiekunką, ale rodzi się w niej uczucie. Jak się okazuje także do mężczyzny... To trudna miłość po śmierci męża, ale jak się okazuje, nawet wojna nie staje na drodze, kiedy potrzeba bliskości. Ale oczywiście nie wszystko układa się tak, jakby tego chciał także czytelnik. Który często oczekuje tego, by były emocje, ale wszystko miało dobry koniec i tu nie będzie zawiedziony.

Kończy się wojna Ada, córka Racheli wraca do Łodzi. Apolonia ma coraz więcej dylematów. Szuka rozwiązania odpowiedzi, czy Rachela przeżyła. Uświadamia sobie, że przecież miłość do małej Ady jest miłością niemal matczyną, myśli o przysposobieniu. Co dzieje się z jej ukochanym, który według wielu znaków nie przeżył wojny. Każdy dzień do coraz większe wątpliwości... Emocje trzymają czytelnika do końca, który chyba zaskakuje

Łódź przestaje być Łodzią, staje się częścią Rzeszy i od teraz to Litzmannstadt. Niemcy są wszędzie i są bezlitośni. Likwidują wszystko, co może się kojarzyć z Polską, ulicy zmieniają nazwy, ludzie są wysiedlani, zastraszani, zabijani niekiedy nawet bez większych powodów. Każdy się boi, nie wiadomo komu, tak naprawdę można ufać, a kto na ciebie doniesie Niemcom.

W takich warunkach przychodzi żyć Apolonii i jej przyjaciołom. Nie jest łatwo, ale kobieta nie zamierza się poddać. Pod swoim dachem ukrywa małe dziecko żydowskiego pochodzenia. Boi się bardzo, ale nie wyobraża sobie zachować się inaczej, odmówić pomocy. Niestety pewnej nocy wpadają Niemcy, ktoś doniósł na nią i tylko fakt, że dziecko noc spędzało u kogoś innego, ratuje je przed śmiercią. Ta sytuacja sprawia, że muszą zostać podjęte decyzje co dalej. Jakie będą? Gdzie postanowią ukryć dziecko? Jak potoczą się dalsze losy Apolonii i jej przyjaciół? Czy uda się im przetrwać wojnę?

Tom pierwszy mnie się podobała, dlatego z zaciekawienie, a jednocześnie swoimi oczekiwaniami, sięgnęłam po drugi. Autorka spełniła je wszystkie, po raz kolejny przeniosła mnie do Łodzi w okresie dwudziestolecia międzywojennego (chociaż miasto już nazywało się inaczej, na szczęście tylko na chwilę). Poznałam dalsze losy Apolonii i innych bohaterów. Mnie książka się podobała, dobrze się bawiłam podczas czytania. Była dość wciągająca. Czytało się ją szybko, a podczas czytania towarzyszyło mi wiele emocji. Akcja sprawnie poprowadzona, ze zwrotami, które potrafiły mnie zaskoczyć.

Książkę czytamy oczami większej ilości bohaterów, co zdecydowanie jest na plus. Pozwala to lepiej wszystko zrozumieć, poznać myśli, uczucia, plany nie tylko jednej osoby.

Jeśli chodzi o bohaterów, byli naprawdę ciekawi i dobrze wykreowani. Apolonia się zmieniła, stała się starsza, odważniejsza. Polubiłam ją już w poprzednim tomie i zdania nie zmieniłam ani troszkę.

„Córka Racheli” to książka, która przeniosła mnie do Łodzi podczas wojny, w której znalazłam ciekawą historię wywołującą emocje, z którą spędziłam miło czas. Ze swojej strony z przyjemnością polecam.

Recenzja pojawiła się również na moim blogu - Mama, żona - KOBIETA

„Córka Racheli” autorstwa Anny Stryjewskiej to kontynuacja „Damy w kapeluszu”. Poznajemy w niej dalsze, już wojenne losy, Apolonii Chrynieckiej i jej przyjaciół. Bohaterka została postawiona przed bardzo ciężkim zadaniem - uratowaniem żydowskiej dziewczynki - Ady. I tak od początku wojny, razem z przyjaciółmi, stara się sprostać temu zadaniu. Mijają pierwsze lata wojennej zawieruchy, w Łodzi, w której mieszkają, zlikwidowane zostają wszelkie ślady polskości, a żydowscy mieszkańcy stłoczeni w getcie, które z czasem także zostaje poddane pacyfikacji. Tylko sen z powiek kobiety spędza nie znany los matki dziewczynki, pani Weissowej. Mimo tego udaje im się ukrywać córkę Racheli i wydawać by się mogło, że nikt niepowołany nie ma o tym zielonego pojęcia. Do czasu... aż pewnej nocy Apolonię nachodzi gestapo. Dzięki opatrzności, akurat tej nocy Ada nocuje u Heleny, a kobiecie jakoś udaje się wyjść z tej patowej sytuacji. To zdarzenie jednak wymusza na bohaterach poważne decyzje. Postanawiają ukryć córkę Racheli na wsi. Czy im się to uda? I jak potoczą się dalsze losy paczki przyjaciół? .To była niezwykle interesująca i piękna historia. Naszpikowana ciężkimi emocjami, ale niosąca też nadzieje i wiarę w drugiego człowieka. W jego bezinteresowność i prawość. Ale przede wszystkim w przekonanie, że każde życie jest ważne i dopóki istnieją środki, warto o nie zawalczyć! .Oprócz historii wojennej skupionej przede wszystkim na ukrywaniu żydowskiego dziecka, znajdziemy tu także „zwykłe codziennostki” - wszak życie toczyło się dalej, ludzie się zakochiwali, pobierali, rodziły się dzieci. Bohaterowie musieli się mierzyć z większymi i mniejszymi problemami, starali się każdy na swój sposób, po prostu przetrwać ten ciężki czas. Czy im się to udało? Tego nie zdradzę, polecam Wam za to lekturę!

Trudne czasy pokazują ile człowieka jest w człowieku.

Niemcy wkraczają do Łodzi zmieniając miasto we własną ostoję. Polacy boją się wychodzić z domu, Żydzi zagonieni zostają do getta, pobliskie lasy stają się niemym świadkiem mordu łódzkiej inteligencji. Apolonia ukrywa w swoim domu żydowską dziewczynkę Adę. Ktoś jednak na nią donosi i gestapo wpada do niej w nocy. Czy Chrynieckiej i jej przyjaciołom uda się przetrwać wojnę?

„Córka Racheli” to przejmująca opowieść o ludziach, burzliwej historii, miłości, braterstwie, odwadze oraz o podłości, strachu, cierpieniu, wynaturzeniu, śmierci. Łódź staje się kaźnią Żydów, którzy stanowili znaczną część jej społeczności. Ludzie żyją w strachu i ten strach doprowadza ich do skrajnych zachowań. Sąsiad boi się sąsiada, wielu mieszkańców sprzedaje się niemieckim najeźdźcom, nieliczni ryzykują życie ratując Żydów lub walcząc w podziemiu. Każdy dzień niesie ze sobą niebezpieczeństwo, każdy człowiek może być zdrajcą, każda kromka chleba cenniejsza jest niż złoto.

Losy bohaterów snują się pomiędzy Łodzią i pobliskimi wioskami. Przyjaciółki rozdzielone zawieruchą wojenną wspierają się i pomagają sobie ryzykując życie. Tak jak kwiat potrafi wyrosnąć na pogorzelisku tak w świecie pogrążonym w strachu znajduje się miejsce na miłość, na przyjaźń, na nowe życie.

Apolonia, wokół której skupia się cała historia, to postać niezwykle sympatyczna. Kruchość miesza się w niej z odwagą i siłą, osobiste tęsknoty z altruizmem i poświęceniem. Bardzo wzruszającą bohaterką jest mała Ada. Uosabia ona tysiące dziewczynek i chłopców, którym wojna zabrała dzieciństwo, okradła z bezpieczeństwa, odebrała prawdo do życia.

Pani Stryjewska ujęła mnie sposobem pisania, wielką emocjonalnością, kreacją bohaterów, ilością zdarzeń i zwrotów akcji. Dotarła „Córką Racheli” do najczulszych i najsłabszych miejsc mojej duszy. Uroniłam sporo łez czytają to książkę, ale też ogrzałam serduszko ciepłem, którym darzyli się bohaterowie.