Cienie przeszłości. Seria Klub Martini. Tom 3

Spokojne miasteczko, emeryci, codzienność, która z pozoru zwolniła tempo. A jednak wystarczy jedno morderstwo i jedno zniknięcie, by wszystko, co miało zostać pogrzebane wraz z przeszłością, nagle wróciło.

„Cienie przeszłości” Tess Gerritsen to książka o tym, że przed własną historią nie zawsze można uciec. Zwłaszcza gdy ta historia ma twarz szpiega, smak zdrady i wspomnienia, o których najlepiej zapomnieć.

Przyznam, że podobało mi się to zderzenie pozornego spokoju z czającym się pod powierzchnią niebezpieczeństwem. Purity nie jest już bezpiecznym azylem. Klub Martini, złożony z ludzi, którzy swoje najbardziej niebezpieczne życie mają już przecież za sobą, znów musi przypomnieć sobie, kim byli. Wydaje mi się, że właśnie w tym tkwi siła tej historii: bohaterowie są doświadczeni, naznaczeni przeszłością, ale kiedy ktoś, kogo kochają, znika, nie potrafią odwrócić wzroku.

Nie brakuje tutaj napięcia, ale jest też coś bardziej ludzkiego: strach o bliską osobę, bezradność, lojalność i desperacka potrzeba, by zdążyć ją uratować. A obok tego pojawia się humor, który nie tyle rozładowuje emocje, co sprawia, że bohaterowie stają się bliżsi czytelnikowi.

Czy można naprawdę zostawić za sobą życie, które kiedyś się prowadziło? Czy sekrety mają swój termin ważności? Ile jesteśmy w stanie zaryzykować dla człowieka, którego kochamy?

Książka zostawiła mnie właśnie z takimi pytaniami. Z poczuciem, że przeszłość czasem nie wraca po to, żeby nas ukarać. Wraca, bo pewnych spraw nigdy nie udało się naprawdę zamknąć.

„Cienie przeszłości” to thriller pełen napięcia, ale dla mnie to opowieść przede wszystkim o lojalności, przyjaźni i o tym, jak daleko jesteśmy w stanie posunąć się dla kogoś, na kim naprawdę nam zależy.

W ostatnich latach powieści kryminalne uczą nas, że emerytowanych szpiegów można spotkać wszędzie! Między innymi w niewielkim miasteczku w stanie Maine, na którym wzorowała się Tess Gerritsen, tworząc swoją serię Klub Martini. „Cienie przeszłości” to jej trzeci tom, ale jak każdy, można go czytać niezależnie od pozostałych. Co ciekawe, każdy tom tej serii ma nieco inny klimat, na przykład „Cienie przeszłości” z powodzeniem łączą thriller szpiegowski z kryminałem cosy crime! Lekkie, często podszyte subtelnym humorem dialogi, ciepło bliskich relacji równoważone są całkiem poważną intrygą wplątującą nas w relacje amerykańsko-rosyjskie, które z jednej strony jeszcze odbijają się echem zimnej wojny, z drugiej wywołują gorzkie refleksje na temat aktualnej zmiany władzy, która wprowadza chaos zamiast porządku. Ale to takie małe uszczypliwości, bo mimo iż intryga oparta jest o wątek rodem z thrillera szpiegowskiego, to jednak ukazana jest przez pryzmat człowieka, a nie sensacji. Tu najbardziej liczą się ludzkie, jednostkowe wybory, emocje i poświęcenia, do których jesteśmy zdolni, a szpieg to nie superman, a człowiek, który nigdy nie może tak w pełni cieszyć się pewnością - zawsze, nawet jeśli tylko w przeszłości, pozostają tematy, o których mówić nie może, zamknięte na cztery spusty tajemnice. Zagadka kryminalna prowadzona z kilku punktów widzenia, mimo umiarkowanego tempa, pochłania uwagę od samego początku, a dobrze rozlokowane twisty sprawiają, że bardzo trudno ją w czasie lektury odłożyć. Świetny styl, te zaskakujące poczucie ciepła i ciekawa intryga zapewniają kilka godzin bardzo przyjemnej, zmuszającej do ciekawych refleksji rozrywki. To kiedy tom czwarty?!