Cienie nad stawem

Cykl o komisarzu Bondysie bardzo przypadł do gustu nie tylko mnie, ale i mojej mamie i siostrze. Oczywiście, kiedy w moim skromnych progach zagościł tom czwarty cyklu, dosłownie pojawiła się cała kolejka do czytania. Czy można więc powiedzieć, że rozpowszechniłam sympatię do tej serii we własnej rodzinie? Myślę, że tak. Jednak czy Cienie nad stawem zdołały mnie zachwycić tak samo, jak poprzednie części? Na to pytanie postaram się odpowiedzieć w poniższej recenzji.

Pewne małżeństwo podczas remontu odkrywa w ścianie ludzkie szczątki. Jak się okazuje, kości należą prawdopodobnie do zaginionej przed laty żony prokuratora, Irminy Majewskiej-Gaury. Sprawę przejmuje Marek Bondys, który jednocześnie sam musi mierzyć się z własnymi traumami. W tym samym czasie młoda gwiazda show-biznesu Marcelina Konieczna zmaga się z przykrymi konsekwencjami jednego wypadku przy pracy. Codziennie jest zmuszona znosić wyśmiewanie, wyzwiska i wstyd z tym związany. Mimo tego próbuje odzyskać siły i walczy o powrót do normalności, przy okazji obmyślając plan zemsty. Jak duży wpływ na teraźniejsze życie bohaterów mają tajemnicze sprawy z PRL-u? Jaką cenę przyjdzie im zapłacić za odkrycie prawdy?

Do tej pozycji podeszłam z dużą ekscytacją, bo w końcu doczekałam się momentu, by poznać dalsze losy komisarza Bondysa. Zaczynając lekturę tej książki, nie mogłam doczekać się wprowadzenia do kolejnej kryminalnej sprawy, która (tego byłam pewna) okaże się równie wciągająca, co poprzednie. No cóż, poniekąd faktycznie tak było, jednak pojawiły się i niewielkie minusy.

Główny bohater po raz kolejny przyciągnął mnie do siebie swoim charakterem. W tym pewnym siebie i niedającym sobie w kaszę dmuchać mężczyźnie znajduje się też dużo pokładów wrażliwości i takiej... empatii, mimo tego wszystkiego, co Bondys przeszedł w swoim życiu. Szalenie cieszę się, że autorka wykreowała go właśnie na taką postać, ponieważ stanowi on bardzo dużą zaletę całego cyklu.

Fabuła powieści opiera się m.in. na motywie poszukiwania odpowiedzi – dlaczego ktoś nam bliski zaginął? Co takiego mu się przytrafiło? W świetle tego, jak dużo osób dziennie ginie w tajemniczych okolicznościach, temat ten zasługuje na większy rozgłos, a autorka ograła go tutaj w naprawdę ciekawy i wciągający sposób, choć okoliczności zdecydowanie nie należą do najprzyjemniejszych. Drugim tematem, jaki się tutaj pojawił, jest poczucie wstydu, pragnienie zemsty i po raz kolejny poszukiwanie odpowiedzi – lecz tym razem na pytanie: dlaczego akurat ja? Michalinę spotkała bardzo przykra sytuacja, a dziewczyna w chęci odwetu postanawia odszukać wszystkie osoby, które choć minimalnie przyczyniły się do wyśmiewania jej, do rozbudzenia hejtu i nienawiści. Bardzo wartościowy motyw i wart uwagi, choć żałuję, że w ostateczności troszkę zepchnięty na boczny tor.

Hanna S. Białys po raz kolejny udowodniła mi, że potrafi tworzyć świetne historie, które wciągają i zaskakują. Na jej pióro nie mogę narzekać, ponieważ jest ono naprawdę dobre, a umiejętność prowadzenia dynamicznej akcji to kolejna zaleta całego cyklu. Jednak przy okazji lektury tej części, sama historia nie zdołała mnie zaangażować na tyle, bym pragnęła poświęcić jej całą swoją uwagę. Pierwsza połowa książki była fascynująca, natomiast druga w pewnym momencie ciut zwolniła, przez co nie ekscytowała mnie już aż tak. Mimo tego jednak uważam, że powieść ta zasługuje na wysokie oceny, a autorka zdecydowanie zaliczyła kolejny progres, jeśli chodzi o tę serię.

Cienie nad stawem to dobra książka, która wzbudza wiele emocji – od szoku, przez poruszenie, aż po uczucie niepokoju. Cieszę się, że otrzymałam szansę, by poznać ten tytuł i zdecydowanie będę sięgać po kolejne książki autorki, bo wiem, że warto.

Z Markiem Bondysem czas płynie niezmiernie szybko. To już 4 tom serii i wydawałoby się, że nie może być już ciekawiej a jednak jest.

Podczas remontu młode małżeństwo odkrywa w ścianie ludzkie szczątki. Czy może to być zaginiona przed laty żona prokuratora Gaury? Marek Bondys rezygnuje z urlopu i wraz z nowym zespołem podejmuje śledztwo. Co połączy je z młodą gwiazdą show biznesu Marceliną?

Krótkie, soczyste i pełen werwy rozdziały sprawiają, że przez tą książkę płynie się szaleńczym tempem. Kilka luźno powiązanych ze sobą historii toczy się obok siebie. Przeszłość pokazuje ostre zęby i domaga się rozliczenia w teraźniejszości. Bydgoszcz jak w poprzednich tomach jest tłem, świadkiem i niemym bohaterem tej historii.

Zagadka kryminalna jest świetnie rozpisana, nie ma tutaj miejsca na niedociągnięcia czy nudę. Życie prywatne bohaterów jest równie emocjonujące co samo śledztwo. W „Cieniach nad stawem” dochodzi do wielu rozliczeń, do wyjaśnienia sporej ilości prywatnych spraw, niektóre z traum znajdują wreszcie ukojenie inne budzą wewnętrzne demony i źle wróżą na przyszłość.

Autorka zwinnie wsuwa się w kalosze swoich bohaterów i pokazuje nam sugestywnie targające nimi emocje, często destruktywne, ich wewnętrzną walkę z samymi sobą lub z ich bolesną przeszłością. Jej analiza jest rzeczowa, głęboka, konkretna. Dotykamy najmroczniejszych zakątków ludzkiej duszy.

Wydaje się, że to nie jest możliwe, ale z każdym tomem postać Marka Bondysa intryguje mnie coraz bardziej. Pod skostniałą, szorstką, szyderczą skorupą, kryje się wrażliwe i empatyczne wnętrze. Jest postacią, która nigdy nie odpuszcza, która szuka do skutku, która widzi to co nie jest uchwytne dla innych. Własne traumy leczy ciężką muzyką, puzzlami i spacerami z Kodeksem. Jak można nie lubić tego drania?

Uwielbiam czarne, zaczepne i bardzo ironiczne poczucie humor Autorki. Jest jak wisienka na torcie mięsistego, gęstego kryminału. Stanowi jego przeciwieństwo a jednocześnie dopełnienie.

Nie przepadam za długi seriami, ale w przypadku Bondysa, zbrodnią wielką byłoby, zakończyć ją na 4 tomie. Czekam niecierpliwe na więcej.

Z czym kojarzycie czasy PRL-u?

„Cienie nad stawem” to czwarty tom serii o komisarzu Marku Bondysie. Glinie, którego dusza jest tak samo przesiąknięta nikotynowym dymem jak jego płuca. Zmęczony, samotny, z bagażem traum, ale zdeterminowanym, by odkrywać prawdę. Tym razem bohater trafia na sprawę, która odgrzebuje koszmary z przeszłości. Młode małżeństwo podczas remontu odkrywa zamurowane szczątki kobiety. To odkrycie otwiera wrota do mrocznego labiryntu tajemnic, niewiarygodnych powiązań i ludzkiego cierpienia.

Duszne korytarze bloków z końca lat 90, resztki mentalności PRL-u. Układy, które nie umarły razem z ustrojem. Autorka maluje tło gęstym, ciężkim pociągnięciem pióra. Z pozoru proste śledztwo rozrasta się w pajęczynę retrospekcji i skrywanych win. Pokazuje jak łatwo przeszłość może pochłonąć tych, którzy próbują ją rozgrzebać. Nawet wątek Marceliny – młodej gwiazdy, której zniszczono życie i pragnie zemsty – dopisuje swój oddech gniewu i bezradności, wzmacniając mroczny ton opowieści.

„Cienie nad stawem” to kryminał lepki od niewypowiedzianych żalów i rozczarowań. To historia o tym, jak brak grobu i prawdy potrafi unieruchomić całe życie w cieniu złudnej nadziei. Autorka doskonale buduje atmosferę duszną jak zapach stęchłego dymu w biurze Bondysa, prowadząc czytelnika przez mrok, który nie zawsze kończy się z ostatnią stroną.

“Cienie nad stawem” Hanny S. Białys to czwarty kryminał z bydgoskiej serii z komisarzem Bondysem. Nie trzeba jednak znać tomów poprzednich, by sięgnąć po ten - to osobna zagadka kryminalna, a relacje postaci serii są solidnie przypomniane. Początek historii toczy się dwu, a nawet trzytorowo: dwa wątki osadzone są w końcówce 1997 roku, jeden dotyczy odnalezienia szczątków dawno zaginionej żony prokuratora, drugi tragedii młodej dziewczyny, której kariera w show-biznesie załamała się przez jedno głupie, totalnie przypadkowe potknięcie. Trzeci tor to spojrzenie wstecz - w lata 80-te, które powinny wyjaśnić co stało się z żoną prokuratora. Intryga jest dość skomplikowana, trudna do samodzielnego odgadnięcia, autorka daje nam różne tropy, ale na tyle niejasne, że nie jestem pewna, czy możliwe jest spięcie wszystkiego samodzielnie całość. Rozwiązanie jest więc mocno zaskakujące, kierujące się w całkowicie inną stronę niż mogłoby się wydawać. Jednak dla mnie ważniejsze były kreacje postacie i to, co sobą niosły - ich przeżycia i pytania, jakie z nich wynikają. Mamy tutaj pytania o życie w niepewności a najgorszą prawdę, sporo jest o żałobie i wyrzutach sumienia, które są tak przytłaczające, że odechciewa się żyć. Jest krzywda, jest hejt, są głupie nieprzemyślane zachowania prowadzące do bardzo poważnych konsekwencji. Są załamania psychiczne i ciągle udawanie kogoś, kim się nie jest. To bardzo mocna strona twórczości autorki - portrety psychologiczne, które wnoszą potężny ciężar emocjonalny.

“Cienie nad stawem” to kolejna książka w cyklu serii z komisarzem Bondysem.

Bydgoszcz lata 90. Pewnego dnia w wyniku remontu w ścianie w jednej z kamienic zostają odnalezione ludzkie szczątki. Szybko okazuje się, że należą one do zaginionej przed laty żony prokuratora - Irminy Majewskiej-Gaury. Kobieta znikła z dnia na dzień, a mąż bardzo długo próbował dowiedzieć się co się stało, ponieważ zostawiła go z 8 letnią córeczką. Równolegle rozgrywa się dramat nastoletniej Marceliny, gwiazdy show-biznesu, która podczas jednego z występów na żywo zaliczyła upokarzającą wpadkę. Prasa nie odpuszcza, a przyjaciółka zasiewa ziarno obrzydliwej plotki. Początkowo dziewczyna wpada w głębokie sidła depresji, lecz ze względu na wsparcie i miłość rodziców postanawia zawalczyć o siebie i wymierzyć zemstę oprawcom.

Kryminał, który przenosi nas w przeszłość do czasu PRL-u. Daje nam możliwość zobaczenia realiów minionych lat, standardu życia i różnych układów. To te ostatnie mają tu ogromne znaczenie dla kryminalnej zagadki, odsłaniają schematy działania tajnych służb, często nie moralne sposoby na pozyskiwanie nowych pracowników i agentów.

Autorka pokazuje w szczególny sposób jak wygląda żałoba, nie tylko po starcie rodzica, żony ale też dziecka. Książka pokazuje jak zaginięcie i niezamknięty przez to rozdział życia, może pozostawić człowieka w zawieszeniu, tkwiącego między tlącą się jeszcze nadzieją, a niechętnym wysunięciem prostego wniosku, który się nasuwa, że bliska osoba odeszła, już nie wróci. Powieść zaznacza jak ważny jest pochówek, możliwość opłakania zmarłego, odwiedzin przy grobie, wszystko to daje spokój i ukojenie dla dusz tych, które zostały, żyją i pamiętają o tych, których juz nie ma.

Dobry kryminał z kilkoma liniami czasowymi, które trochę dawały mi się we znaki, bo wprowadzały u mnie poczucie chaosu. Szczególnie, że zagadka była wciągająca, ale też zawiła. Bardzo lubię styl pisania autorki, jednak fakt, że sięgnęłam po kolejną część z cyklu bez znajomości poprzednich tomów był lekkim błędem. Mimo tego, że część obyczajowa była dla mnie jasna i zrozumiała, to wiem, że lepiej bym ją odebrała czytając serię w całości. Dlatego Wam polecam zabrać się za nią od początku, bo choć zagadka w każdym tomie jest inna to tło obyczajowe stanowi sporą część tej książki.

Hanna Szczukowskaj-Białys jak zawsze zachęciła i przyciągnęła mnie intrygą, tworząc książkę nieoczywistą będąca dla mnie ludzkim dramatem, gdzie okazuje się, że przeszłość nigdy nie odchodzi, a może nieustannie trwać.

Zalążek fabuły to odnalezienie zamurowanych ludzkich szczątków podczas remontu, jednak historia książki nie skupia się jedynie wokół śledztwa, ponieważ ta historia jest też analizą win i następstw społecznej zmowy milczenia. Głównym bohaterem jest znany z wcześniejszych części Marek Bondy, człowiek zmagający się z traumami, często pogubiony, jednak naszpikowany determinacją i ambicją w dążeniu do sedna sprawy bez względu na okoliczności.

Ciekawym wątkiem historii jest los celebrytki Marceliny Koniecznej, której kariera została nagle złamana, dla mnie ten wątek był cenny, ponieważ w obecnym celebryckim świecie jest niezwykle aktualny, a autorka go nie spłyciła, utrzymując cały czas napięcie. Wielki plus dla pisarki za to, że te wątki pozornie zupełnie odrębne finalnie przecinają się w sposób przemyślany i wiarygodny.

Nie sposób nie docenić aspektu psychologicznego powieści, ponieważ ta historia opowiada o odpowiedzialności, tłumnych traumach i chyba najprostszą prawdę, która umyka ludziom najczęściej, a mianowicie - skrywana prawda zawsze wypełnienie na powierzchnie. Spodobało mi się ukazanie tego, jak zwyczajne zło dojrzewa nawet w zwyczajnych ludziach, by gdy już dojrzeje zaatakować w niespodziewany sposób.

Autorka bardzo umiejętnie posługiwała się retrospekcją, budując historię, ale absolutnie nie dopuszczając, by przeszłość zdominowała całą powieść. Bardzo spodobała mi się dbałość pisarki o przedstawienie realiów lat 90, gdzie zdecydowanie było czuć cień minionych szczęśliwie już lat.

Ta historia dała mi wszystko, czego od literatury oczekuję, bo znalazłam wciągającą intrygę, dopieszczona warstwę psychologiczną i bolesny realizm. Jestem nieprzerwaną fanką twórczości autorki i kolejna część cyklu tylko dowodzi, że Szczukowska-Białys jest jedną z najciekawszych polskich autorek.

Napisanie ciekawej książki mającej 400 stron (a w poprzednich tomach znacznie więcej) to wyzwanie i nie lada wyczyn literacki. Nierzadko mówi się, że bardzo długie powieści są nieciekawe, liczba wątków i bohaterów zdecydowanie zaniża jakość tekstu. Jeśli jednak chodzi o cykl z komisarzem Markiem Bondysem w tle, możemy mówić wyłącznie o samych zaletach i nie mamy szans na choćby cień nudy czy niedopasowania gatunkowego.

Na część czwartą czekałam bardzo chętnie- i oto jest! Autorka znowu przenosi nas do rodzinnej Bydgoszczy, ale nie tworzy czegoś w rodzaju idylli, bajkowego miejsca na mapie Polski. Wręcz przeciwnie- zauważamy tu mocno już odległe lata osiemdziesiąte i dziewięćdziesiąte XX wieku. Żyło się wówczas zupełnie inaczej, na pewno bez wszędobylskiej obecnie sztucznej inteligencji. Retrospekcje dają nam też szansę poznać lub przypomnieć sobie zasady PRL-u, a nie każdy czytelnik ma o nim praktyczne pojęcie. „Cienie nad stawem” to ogromna lekcja historii i geografii- bez filtrów, upiększeń, bez omijania zła i odrazy, która istniała kiedyś, a dziś ma po prostu inny, mocniejszy i wirtualny wymiar.

Warto też wiedzieć, czy historie spisane przez Hannę S. Białys należy czytać w sposób cykliczny. Cóż, to zawsze najlepsza opcja, jednak autorka ma świadomość, że nie wszystkie filie biblioteczne mogą zdobyć każdy tom, Z tego właśnie powodu akcja jest tak zaprezentowana, że często poznajemy wydarzenia mające związek z poprzednimi częściami. Nic nie będzie dla nas niezrozumiałe czy nieuporządkowane.

Komisarz Marek Bondys to postać, obok której nie przechodzi się obojętnie. Od pierwszego tomu można mu przypisać wiele istotnych cech. Przede wszystkim jest on bardzo oddany swojej pracy, a założenia prowadzące do rozwiązania sprawy czasem wydają się niezwykle drobiazgowe. Poza tym każdy fan poprzednim tomów wie, że to człowiek z bardzo kiepską przeszłością, nałogowy palacz, mizofon, ale też fan pływania. Pisarka nie zapomniała wspomnieć o jego wiernym towarzyszu- psie Kodeksie. Wszystkiego jednak o komisarzu nie zdradzę, bo czytanie informacji na temat tego bohatera to idealnie dopracowane, smakowite kąski.

I tym razem komisarz Bondys nie ma lekkiej pracy, a autorka doskonale przypomina o tym, że policjantem się jest, a nie bywa. W szarej Bydgoszczy lat 90. dochodzi do bardzo niecodziennego odkrycia zwłok kobiety, niejakiej Irminy Majewskiej-Gaury. Jeśli ktoś uważa, że odnalezienie ich w ścianie to swego rodzaju powrót do pierwszej części cyklu, to bardzo się myli. Na domiar złego, nie będzie to jedyna mocna historia, którą poczęstowała nas pisarka. Na pierwszy rzut oka można nawet uznać, że ze sobą nie współgrają, choćby ze względu na ramy czasowe, lecz czytelników bardzo proszę o cierpliwość. W przypadku tej książki bardzo się ona opłaci. Historia z teraźniejszością nie zawsze się ze sobą gryzą. Czy zatem odnalezione w ścianie zwłoki dobrze przeplata się z tragicznymi pomówieniami, plotkami, które dewastują życie Marceliny Koniecznej- młodej gwiazdy show-biznesu? Można jedynie zauważyć, że już wtedy dochodziło do przemocy psychicznej, lecz nie tak głębokiej, jaka panuje obecnie. Hanna S. Białys tak opracowała całą historię, że każdy rozdział jest niczym pasujące do siebie puzzle- notabene ulubiona forma rozrywki komisarza Bondysa. Wystarczy tak naprawdę jeden zły ruch, by ludzie dosłownie wymyślili sobie ciąg dalszy. Nieźli z nas scenarzyści, oj nieźli. Czy możemy mówić tu o powtarzalności? Na pewno nie- oba wątki są mocno rozwinięte.

Wydawcy książek Hanny S. Białys dbają też o to, by stworzyć coś na kształt kolekcji. Wszystkie cztery tomy są do siebie bardzo zbliżone wizualnie, dominuje kolor czarny i czerwony. Jest to swego rodzaju wstęp do mroku i trudnych, kryminalnych spraw. Co jednak ważne, autorka znajduje miejsce i na to, by dodać do fabuły elementy chwytające za serce. Czy to dobry manewr literacki? Oceńcie sami, ja uważam to za ogromny walor. Każdy znajdzie tu coś dla siebie, a dodanie nowych postaci, szczególnie tych związanych z pracą komisarza Bondysa, to następny walor powieści.

Zawsze istotnym dla mnie elementem jest też format tekstu. Czcionka jest odpowiednio duża, nie męczy oczu, dlatego nową historię kryminalno-obyczajową można czytać zawsze i wszędzie, nawet podczas odprężającego wieczoru. Podpisane rozdziały, czyli uwzględnienie konkretnych dat, nie czynią z książki zawiłego labiryntu.

Tajemnice- to coś, co kocha pisarka. Jak sama jednak podkreśla, historia Bydgoszczy, ale nie tylko, skrywa swoje tajemnice w budynkach, zakątkach, mostach, ulicach, ale przede wszystkim w ludziach. Muszę zgodzić się z tymi słowami w stu procentach.

Polecam i czekam na kolejne historie.