Chąśba

Katarzyna Puzyńska udowadnia, że jest rewelacyjną pisarką i to niezależnie od gatunku, w którym tworzy. Czy to saga o Lipowie, czy opowieść o grodzisku i Czarodziejskim Ludzie, jest po prostu wciągająco, interesująco i nie da się jej książek odłożyć dopóki się ich nie skończy.

Królestwo zamieszkiwane jest przez zwykłym ludzi oddających cześć swoim bogom, jak i przez Czarodziejki Lud, w którego skład wchodzą wszelkie tajemne istoty, jak utopce, wąpierze, strzygi, rusałki, południce. Ludność grodziska przygotowuje się do równonocy wiosennej, a więc dnia, w którym powinno nastąpić pożegnanie z zimą, ustępującą miejsca wiośnie. Niestety na parę dni przed tym wydarzeniem, ze świątyni boga wiosny i wojny- Jarowita, znika tarcza, którą to bóg powierzył mieszkańcom grodziska. Wszyscy wiedzą, że muszą ją odnaleźć, bo inaczej gniew boga będzie ogromny. Nie wiadomo też, gdzie się podziała Marzanna, tak potrzebna do pożegnania się z zimą. W tym samym czasie zostaje znaleziona martwa karczmarka Bolemira. Jej mąż zostaje oskarżony o zabójstwo celem zgarnięcia jej majątku. Strzebor postanawia uciec do lasu, miejsca, w którym króluje niebezpieczny Leszy. Udaje mu się po drodze uratować z rąk brutalnych oprawców tajemniczą i wiecznie zmarzniętą Morę. Kiedy dołącza do nich dawny wojownik, a obecnie kat Zamir, postanawiają wspólnie odnaleźć tarczę Jarowita. Zamir także ma za zadanie odszukać Marzannę, żeby można ją było spalić i utopić, zgodnie z panującym zwyczajem. Mając za wskazówkę jedynie przepowiednię wołchwa, ruszają w nieznane. Będą jednak musieli pokonać wiele przeszkód i wiele dziwnych istot, by zrozumieć cel swojej wędrówki. Tymczasem w grodzisku trwają przygotowania do postrzyżyn przyrodniego brata Strzebora, odmieńca znalezionego w lesie, którego matką jest rusałka Namojka, grasująca w pobliskim jeziorze. Czy ten ułomny chłopczyk jest tym, który odmieni losy grodziska? I co ma wspólnego kradzież tarczy Jarowita z zagadką zadawaną przez Rusałkę każdemu napotkanemu mężczyźnie? Czy zima ustąpi wiośnie w tym roku? I dlaczego tak ważny jest topór w przepowiedni Lubgosta?

Uwielbiam historię, a dawne wierzenia i zwyczaje naszych przodków bardzo mnie fascynują, dlatego pokochałam to fantasy w stylu starosłowiańskim. Autorka rewelacyjnie wplotła elementy mitologii słowiańskiej w fabułę, fundując nam przy okazji zagadkę kryminalną do rozwiązania i liczne zwroty akcji do śledzenia. Bohaterowie są rewelacyjnie skonstruowani, wyraziści, charakterni, walczący ze swoimi słabościami, ale też ulegający różnym uczuciom i emocjom. Nie da się ich nie lubić. Wyczuwam też pewną słabość autorki do powieści z gatunku fantastyki, bo momentami miałam wrażenie, że pewne sytuacje coś mi przypominają… ale przekonajcie się sami:)

„Chąśba” to też niepowtarzalny styl. Nie ma w książce rozdziałów, są za to gawędy i anegdoty, pisane wciągającym, właśnie takim gawędziarskim językiem, trochę przypominającym mi Jaskiera;) Przez co książkę się wręcz pochłania, bo jest lekko, zabawnie i momentami ironicznie. I jedno mnie niesamowicie cieszy, że kontynuacja już wkrótce:)

Zaczęło się niepozornie. Prosty chłop ze wsi, niczym nie wyróżniający się ani nazbyt piękny, ani inteligentny, chcąc-nie chcąc (a bardziej, jednak w drugą stronę) zostaję poinformowany przez starą karczmarkę Grubą Bolemirę: „zostaniesz moim mężem. I nie podlega to dyskusji”. Jak zarządziła, tak też się stało, ale zanim młodzi małżonkowie zdążyli się sobą nacieszyć karczmarka pada trupem, a wina za morderstwo spada na Strzebora – świeżo upieczonego męża. Przerażony wizją utraty głowy na skutek bliższego poznania z miejscowym katem ucieka w las, gdzie trafia na Marzannę – boginkę poszukiwana przez połowę królestwa.

W tym samym czasie, w grodzisku zostaje skradziona tarcza powierzona mieszkańcom przez Jarowita. I jeśli nie zostanie odzyskana w ciągu dwóch dni, gniew bóstwa może zetrzeć całą wieś z powierzchni ziemi.

„Chąśba” zachwyciła mnie nie tylko intrygująca fabułą, która jest połączeniem baśniowej opowieści w słowiańskim klimacie, pełnym strzyg, wąpierzy czy rusałek, ale również rewelacyjnego kryminału z zagadką detektywistyczną. Świetnie wykreowany świat przedstawia losy zwykłych, prostych mieszkańców żyjących obok brutalnych potworów kryjących się w rzekach i lasach oraz wszechpotężnych bóstw.

Jednak tym, co mnie najbardziej zaintrygowało, była forma opowieści. Przedstawiona w formie gawiedzi, co rusz przerywanej anegdotami nawiązującymi do wydarzeń z przeszłości, jak doszło do tego konkretnego momentu lub odsyłającymi do wydarzeń z innego miejsca i innych bohaterów. Nadało to klimat opowieści słyszanej przy ognisku, gdy ktoś opowiada jakąś historie i co rusz dopowiada o tym, co akurat przypomniało mu się w trakcie. Taka forma niezwykle przypadła mi do gustu, ponieważ wreszcie to było coś innego! Świeżego, oryginalnego, coś, z czym do tej pory jeszcze się nie spotkałam.

Książka idealnie nada się dla fanów Wiedźmina, słowiańskości oraz osób, które lubią wyszukiwać nawiązań do legend, baśni czy innych powieści. Osób chcących pobawić się w detektywa i dopatrywać między stronami „czegoś więcej”, dodatkowego ukrytego znaczenia.

Samo zakończenie niestety nieco mnie rozczarowało. Niejasne, pozostawiające wiele kwestii niewyjaśnionych i niezaspokajające mój czytelniczy głód. Lecz jednocześnie takie, że będę powracać do tej książki myślami i zastanawiać się „a co jeśli… “.

@fantastyka_na_luzie

Tytułowa "Chąśba" Katarzyny Puzyńskiej wywodzi się od staropolskiego słowa chęcić, czyli kraść, łupić, rabować. Trzeba przyznać, że zarówno tytuł jak i ogólny zarys (fantasy w klimacie starosłowiańskich legend, zabobonów i demonów okraszonych brutalną zbrodnią) umiejętnie potrafią zachęcić do sięgnięcia po powieść. Pytanie brzmi, czy "Chąśba" z premedytacją skradnie serce czy raczej czas? :)

Książka opowiada historię mieszkańców Królestwa, w którym ludzie starają się albo pogodzić z dzieleniem miejsca z Czarodziejskim ludem, albo wręcz przeciwnie - planują zamachy i bunty. W grodzisku mieszkańcy jak co roku zaczynają polowanie na Marzannę, którą należy szybko utopić, a później spalić, jeśli chce się jak najszybciej wyzbyć zimy. Sęk w tym, że niespodziewanie dochodzi do tragedii. A nawet dwóch tragedii!

Strzebor, nowy mąż Bolemiry (właścicielki gospody), odnajduje żonę martwą pod deskami w stodole. Nie byłoby problemu, gdyby nie posądzono go o zabójstwo! Dodatkowo z sanktuarium Jarowita ktoś bezczelnie ukradł tarcze, czemu towarzyszyć może jedynie boski gniew.

Te przerażające sprawy jest w stanie rozwiązać wyłącznie kuternoga, grodziskowy kat, Zamir. Mężczyzna wplątuje się więc w kilka niebezpiecznych akcji, ale czy to ważne? Ważne jest to, kto lepiej sypnie złotem...

"Chąśba" Katarzyny Puzyńskiej to sympatyczna, lekka historia przeplatająca w sobie wiele humorystycznych, interesujących i przede wszystkim wciągających wątków. Połączenie motywów kryminalnych (zabójstwo z zimną krwią) z tymi rodem z mitologii i starodawnych legend (powołanie do życia strzyg, wąpierzy, elfów czy słowiańskich bóstw) było moim zdaniem strzałem w dziesiątkę. Nie ma szans na nudę, a każdy rozdział śledzi się z ogromnym zaciekawieniem, ponieważ momentami akcja pędzi na łeb, na szyję.

Interesującym zabiegiem była forma książki. Po rozdziale z główną fabułą (nazwane zostały one gawędami) czytelnik w pewnym momencie dociera do ramki, w której autorka zaprasza do poznania szczegółów dotyczących np. spotkania bohaterów albo opisu rozmowy, albo walk z dawnych lat, mających na celu doprecyzowanie wydarzeń. Z początku cieszyłam się jak głupia, mogąc po kilku stronach przejść na koniec książki i tam doczytać konkretną anegdotę, ale po pewnym czasie powoli zaczęło mi to przeszkadzać. Coraz częściej się rozpraszałam, nie potrafiąc skupić na czytanych treściach - wypadałam z głównego wątku. I forma rzeczywiście była nietuzinkowa, lecz wolałabym gdyby te przeskoki pojawiały się rzadziej. Zaznaczę, że autorka dawała możliwość i nie trzeba było przerywać gawędy, ale nie poznając szczegółów, ostatecznie nie wiedziałabym dokładnie, o co chodzi, a to z kolei mogłoby być mocno mylące.

Na duży plus zasługuje kompletnie zaskakujące zakończenie. Cała historia od początku jawiła się w niezwykle oryginalnych barwach, ale to koniec całkowicie mnie kupił. A jedocześnie ogromnie zirytował i dał sporo do myślenia.

Warci wspomnienia są również bohaterowie i tutaj zaznaczę, że ci ludzcy podobali mi się o wiele mniej. Nie potrafiłam się z nimi zżyć, a ich postawa albo głupie wybory srodze mnie mierziły. Autorka zdecydowanie lepiej poradziła sobie z kreacją magicznych postaci, a już zwłaszcza Marzanny, Nawojki (rzecznej nimfy) i zdziwaczałego wołchwa.

"Chąśba" Katarzyny Puzyńskiej to książka przyjemna, bardzo nietuzinkowa, którą polecam na nudne wieczory. Autorka doskonale potrafi poprawić humor, a jej niektóre gawędy albo świetne postacie rodem z baśni pięknie czarują. "Chąśba" nie jest powieścią idealną i choć momentami ukradnie cenny czas, to ostatecznie (szczególnie jeśli lubujecie się w podobnych motywach) skradnie wam też serce. :)

Jak tylko dowiedziałam się o tej książce, byłam jej bardzo ciekawa. Opis mnie intrygował i niezwykle zachęcał. Nastawiona pozytywnie zaczęłam czytać tę pozycję. Niestety troszkę się rozczarowałam. Może zacznę od dobrych stron bo było ich dość sporo.

🕯Bardzo ciekawa fabuła, która naprawdę wciąga. Klimat tajemniczy, mroczny trzymający czytelnika w napięciu, robi ogromne wrażenie.

🕸 Przyznam, zaskoczyła mnie konstrukcja tej książki, która podzielona jest na gawędy oraz anegdoty był to strzał w dziesiątkę, ponieważ nadaje to wyjątkowego charakteru tej książce.

🧟‍♀️ Na pierwszy rzut oka wszystko idealnie, niestety język. Był dla mnie katorgą. Autorka chciała prawdopodobnie utrzymać język w dawnym klimacie, niestety według mnie troszkę to gmatwało całą powieść i zamiast fajnej fantastyki, musiałam się wczytywać w każde strony i wracać do niektórych rozdziałów.

🕯Myślę, że czytelnik, który nie miał wcześniej styczności z podobną tematyką, może mieć trudności z pewnymi wyrazami.

Jest to historia, która toczy się w okolicy jeziora Bachotek. Na tych terenach znajduje się Królestwo, w którym ludzie i stworzenia magiczne żyją ramię w ramię. Nad nimi wszystkimi czuwają bogowie słowiańscy. Wszystko było dobrze do czasu, kiedy ginie tarcza Jarowita, boga wiosny, na mieszkańców Królestwa pada ogromny strach...

Myślę, że warto sięgnąć po tę pozycję szczególnie, fanatycy mitologii słowiańskiej odnajdą w niej coś dla siebie!

Chąśba, czyli kradzież lub także tytuł najnowszej książki Katarzyny Puzyńskiej. Kasi w zupełnie innym wydaniu niż ten, do którego przywykliśmy w Lipowie.

O tym, że uwielbiam serie o Lipowie nie muszę Was przekonywać. Z zainteresowaniem sięgnęłam więc po nową fantastyczną książkę Puzyńskiej. Inaczej być nie mogło.

I wiecie co? Nie do końca mi ta nowa Kasia przypadła do gustu.

Kasia wielokrotnie na swoich social mediach podkreślała swoją wielką miłość do Sapkowskiego i Wiedźmina. Nic więc dziwnego, że sama zapragnęła stworzyć coś na wzór historii Geralta. Nie mogę winić jej za to, że spełniła swoje marzenie i napisała Chąśbę. Dla mnie jednak Chąśba była troszkę… nieporozumieniem? Chyba tak to mogę określić. Generalnie to nie jest książka z kategorii tych „złych”, ale na pewno w mojej biblioteczce ta książka dostała zawieszkę „mogło być lepiej”. Poprzeczka była postawiona wysoko, bo przecież to Puzyńska.

Chąśba, w moim odczuciu, w przeciwieństwie do Wiedźmina jest troszkę infantylna. Napisana trochę tak, jakby miała być kierowana do młodszych czytelników niż ci, którzy już zgromadzili się w fanklubie Kasi.

Sama końcówka wydała mi się nie do końca zrozumiała i troszkę bardziej pogorszyła mój globalny stosunek do tej książki.

Jeśli Kasia będzie kontynuować tę serię – nie wiem jeszcze czy sięgnę po kontynuacje… Czas pokaże!

Was za to jak zawsze zachęcam do wyrobienia sobie swojego własnego przekonania o tej książce! Szczególnie, jeśli jesteście tak jak ja fantami Kasi – warto poznać jej inną twarz.

„Chąśba” to pierwsza powieść Katarzyny Puzyńskiej w gatunku fantastyki. Ja sięgnęłam po nią ze względu na nazwisko autorki, której ze względu na jej kryminalną serię o Lipowie jestem fanką. I choć fantastyki normalnie nie czytam, to książka okazała się całkiem przyjemną bajką dla dorosłych, gdzie świat ludzki przenika się ze światem magicznym. Wydana jest ładnie i starannie, bardzo podoba mi się mapka, zamieszczona na wewnętrznej stronie okładki. Sama historia jest trochę taką powieścią drogi, gdzie trzy różne charaktery muszą działać razem, by osiągnąć swoje cele. To historia napakowana wierzeniami słowiańskimi, której miejsce akcji toczy się tam, gdzie seria Lipowo, tylko dużo, dużo wcześniej. Dużym plusem tej książki jest też jej budowa, która powoduje, że czytelnik w lekturę jest bardziej zaangażowany niż przy normalnych powieściach. Ogólnie oceniam całość na plus, choć może nie zostanie moją ulubioną książką tego roku, to dała mi sporo przyjemności, tym bardziej, że na kartach powieści wręcz czuć, jak dużą radość jej pisanie sprawiło autorce. To bardzo pozytywna pozycja!

Katarzyna Puzyńska jest znaną autorką powieści kryminalnych. Seria o Lipowie spotkała się z bardzo dobrym przyjęciem czytelników. Autorka zyskała również czytelniczą sympatię cyklem literatury faktu o polskich policjantach. Dziś ukazuje nam swoje nowe, fantastyczne, pisarskie oblicze.

„Chąśba” to pierwsza książka Pani Katarzyna utrzymana w klimacie fantasy. Mocnym punktem tej książki jest również to, że czyta się ją niczym „grę planszową”. Umieszczone są w niej drogowskazy kierujące nas na poszczególne strony tej książki. Zatem można ją czytać „przeskakując” zgodnie ze wskazówkami lub też tradycyjnie kartka po kartce. To niezwykła zabawa, która prowadzi nas po świecie wykreowanym przez Katarzynę Puzyńską.

Autorce nie można odmówić kreatywności oraz tego, że potrafi zaciekawić i wciągnąć czytelnika w wir skonstruowanej fabuły. A ta jest po prostu mistrzowsko skomponowana. Dodatkowo autorka nawiązuje do mitologii słowiańskiej. W pełni oddała ducha tamtych czasów. Dzięki temu mogliśmy wyruszyć w podróż do dalekiej przeszłości. Żałuję tylko, że przeszłością jest już dla mnie ta książka, ponieważ chętnie raz jeszcze poczułbym te emocje. Pozostaje mi mieć tylko nadzieję, że Pani Katarzyna nie odłoży swojego pióra i nadal tworzyć będzie historie umieszczone w takim właśnie klimacie. Choć przyznam szczerze, że chętnie powróciłbym również do kryminalnych historii tworzonych przez Katarzynę Puzyńską.

Co takiego sprawiło, że „Chąśba” po przeczytaniu trafiła na półkę Najlepszych Interesujących Książek? Przede wszystkim intrygująca fabuła oraz bohaterowie, którzy są punktem dodatnim tej powieści. Poznajemy młodego chłopaka, męża niezbyt atrakcyjnej karczmarki. Drugim bohaterem jest stary, zrzędliwy kat z drewnianą nogą. Poznajemy również młodą, atrakcyjną dziewczynę. Zamir, Strzebor i Mora to barwni bohaterowie, którzy przypadną Wam do gustu.

Akcja rozgrywa się w Grodzisku. To tutaj doszło do kradzieży tarczy powierzonej mieszkańcom królestwa. Ci muszą ją odnaleźć, gdyż zbliża się wiosenna równonoc. Sęk w tym, że podczas poszukiwań natrafiono na ciało kobiety. Zatem mamy również wątek kryminalny.

Bohaterowie, słowiański klimat i kryminalna zagadka, to doskonale połączone elementy, które sprawiają, że „Chąśba” jest książką, której nie odłożycie do samego finału. A na koniec tej recenzji dodam tylko, że Katarzyna Puzyńska udowodniła, że nie tylko kryminał i literatura faktu są jej domeną. Również w fantastyce czuje się jak ryba w wodzie. Zdecydowanie polecam!