Bractwo mandylionu

Śmierć rodzica to pierwsze z wielu tragicznych wydarzenie w życiu Gotfryda de Melville. Ów szlachetnie urodzony młodzieniec wraz z odejściem matki utracił również przychylność ojca. Senior rodu de Melville na skutek matactw macochy postanawia usunąć swego pierworodnego syna z dworu. Gotfryd trafia pod opiekę biskupa miasta Glucoster. Od tej pory, pod czujnym okiem promotora, ma przysposabiać się do stanu duchownego. Choć młodzieńcowi trudno jest zrozumieć decyzję ojca to nie ma innego wyjścia jak ją zaakceptować . Spolegliwe życie księdza nie jest mu jednak pisane. Na skutek zbiegu okoliczności i intryg, w które wbrew własnej woli  zostaje wciągnięty, chcąc ratować własne życie zostaje zmuszony do opuszczenia Anglii. Przymusowa banicja dla Gotfryda będzie trwała aż po kres jego życia. W czasie swojej tułaczki wiąże swoje losy z tajemniczym bractwem, którego znakiem rozpoznawczy jest chusta z wymalowanym wizerunkiem Chrystusa. Misją bractwa jest odnalezienie bezcennej dla świata chrześcijańskiego relikwii, Mandylionu.

Autor, Wojciech Dutka, tym razem zabiera nas w czasy średniowiecza. Zagmatwane koleje losu Gotfryda de Melville są doskonałym tłem do pokazania historii z przełomu XII i XIII w. Możemy tu przeczytać o katarach (heretykach), którym udało się podbić Prowansję, pokazane są dążenia weneckich możnowładców do zwiększenia swoich wpływów i władzy na arenie politycznej ówczesnej Europy, a także spory w świecie chrześcijańskim, które ostatecznie doprowadziły do upadku Cesarstwa Bizantyjskiego. Przełom dwunastego i trzynastego wieku to również konflikt między dwiema wielkimi religiami – chrześcijaństwem i islamem. W "Bractwie Mandylionu" możemy przeczytać o losach dwóch wypraw krzyżowych mających na celu odbicie Jerozolimy z rąk niewiernych. Warto zwrócić uwagę, że autor w żaden sposób nie deprecjonuje tu żadnej ze stron konfliktu. Wręcz przeciwnie, zarówno europejscy przywódcy, Fryderyk Barbarossa i Ryszard Lwie Serca jak i Saladyn pokazani są jako godni siebie przeciwnicy, znakomici stratedzy, mężni i honorowi przywódcy, którzy stojąc po przeciwnych stronach barykady przelewają krew swych braci dążąc do tego samego celu, umocnienia swej wiary na świętej ziemi.

„Bractwo Mandylionu” to nie tylko powieść historyczna. Dla mnie to przede wszystkim książka, która każe nam zastanowić się nad tym co w naszym rozumieniu jest najwyższym dobrem, jak dużo jesteśmy w stanie poświęcić w jego imieniu i czy walcząc o nie nie wyrządzamy innym, a przy okazji samym sobie, krzywdy. Bo, niezależnie o co walczymy, niezłomność, bezkompromisowość, a przede wszystkim bezmyślność może jedynie doprowadzić nas do jednej z najgroźniejszych chorób, nietolerancji. 

"Ten trąd potrafi być uśpiony, ale kiedy przychodzi moment, ludzie stają się żywymi trupami, bez serc, bez uczuć i bez ducha. Potrafią wyrzynać całe narody w imię tego, że świat bez innych ludzi jest lepszy. Bakcyl tego trądu nigdy nie zginie. A choroba, niezależnie od czasu, miejsca i wyznawanej wiary, zbiera obfite żniwo na tym najszczęśliwszym ze światów".

Jeśli jeszcze nie czytaliście "Bractwa Mandylionu" to zdecydowanie polecam.