Białe Tango

Sześć osób wsiada na luksusowy jacht. Tylko jedna wraca. Brzmi jak plan na wakacje z piekła rodem, prawda?

„Białe Tango” Marty Zaborowskiej zabiera nas w siedmiodniowy rejs po hiszpańskich wodach. Na pokładzie znajduje się sześć osób – trzy pary, które znają się od lat. Wyprawa ma być spełnieniem marzenia Borysa, a organizuje ją jego żona Tatiana, właścicielka tytułowego jachtu. Słońce, morze, luksus i⌠coś, co sprawia, że podróż kończy tylko jedna osoba.

Muszę przyznać, że sam pomysł na fabułę bardzo mnie zaciekawił. Zamknięta przestrzeń, ograniczona liczba bohaterów i tajemnica morderstwa od razu przywoływały mi skojarzenia z klasycznymi kryminałami w stylu Agaty Christie. Niestety, gdzieś po drodze ten potencjał trochę się rozmył jak ślad za rufą.

Największym problemem okazało się dla mnie tempo i napięcie. Historia momentami była zbyt przegadana, a zamiast narastającej atmosfery zagrożenia dostawałam kolejne rozmowy i rozważania. Do tego część zachowań bohaterów wydawała mi się mocno irracjonalna. Gdy zaczynają znikać ludzie, większość z nas pomyślałaby o wezwaniu pomocy. Tymczasem tutaj bohaterowie zachowują się trochę jak dzieci, które liczą, że jeśli zamkną oczy, to problem sam zniknie.

Nie oznacza to jednak, że książka była całkowicie przewidywalna. Do samego końca próbowałam odgadnąć, kto stoi za wydarzeniami na pokładzie, a autorka całkiem sprawnie mieszała tropy. Ostatecznie udało mi się odkryć część kart przed finałem, ale i tak byłam ciekawa rozwiązania.

„Białe Tango” to dla mnie kryminał z ciekawym pomysłem, który nie wykorzystał w pełni swojego potencjału. Gdyby dodać więcej napięcia i dopracować wiarygodność niektórych wydarzeń, mogłaby z tego powstać naprawdę mocna historia. Mimo wszystko przyjemnie było popłynąć z bohaterami po hiszpańskich wodach — nawet jeśli ten rejs nie okazał się aż tak ekscytujący, jak zapowiadał się na początku.

đŤMoja ocena: 7/10đŤ

A Wy lubicie kryminały rozgrywające się w zamkniętej przestrzeni : na wyspie, w pociągu, na statku czy właśnie na jachcie?

„Białe tango” to mroczny thriller psychologiczny z wakacyjną scenerią i atmosferą osaczenia, utrzymany w klimacie domestic noir.

Tygodniowy rejs luksusowym jachtem wzdłuż wybrzeży Hiszpanii szybko zamienia się w koszmar. Po nocy spędzonej na tajemniczej wyspie jedna z sześciu osób znika bez śladu. Od tego momentu atmosfera gęstnieje, a wzajemne podejrzenia, dawne urazy oraz skrzętnie skrywane sekrety zaczynają wychodzić na jaw.

Przez całą powieść czytelnikowi towarzyszy klaustrofobiczny klimat - bohaterowie są odcięci od świata pośrodku morza, a napięcie nieustannie narasta. Autorka świetnie buduje psychologiczną grę między postaciami, ukazując ich moralną niejednoznaczność w obliczu zagrożenia, braku zaufania i walki o przetrwanie. Pozornie niewinna zabawa w „kto zabił?” przeradza się w niebezpieczną konfrontację z prawdą. Atmosfera staje się coraz bardziej duszna, gdy przybywa ofiar, a na jaw wychodzą tajemnice przeszłości. Każdy z bohaterów ma coś do ukrycia, a wszystkie wydarzenia prowadzą do zaskakującego finału. Autorka umiejętnie buduje kontrast między rajskim, skąpanym w słońcu wybrzeżem Hiszpanii a morzem, które z czasem staje się scenerią niemal z horroru.

„Białe tango” było dla mnie ciekawą i wciągającą lekturą, z którą spędziłam naprawdę dobry czas. Doceniam atmosferę niepewności, zamkniętą przestrzeń i psychologiczną grę między bohaterami. Mimo to muszę przyznać, że poprzednia książka autorki bardziej przypadła mi do gustu - tutaj nie wszystkie rozwiązania fabularne i decyzje bohaterów mnie przekonały. Zakończenie okazało się zaskakujące, ale niestety nie wywołało u mnie tak silnych emocji, jakich oczekiwałam. Mimo tych zastrzeżeń uważam, że to interesujący thriller, po który warto sięgnąć, jeśli lubicie historie pełne tajemnic, niedopowiedzeń i narastającego napięcia.