Wielka woda pod Babią Górą

Zaginął mąż. Potem żona. Jest tajemnicza kobieta machająca z okna. Powódź, wojna, pałac i pies, który chyba wie więcej niż połowa bohaterów. Czyli Baśka Zajda wróciła 💪

„Wielka Woda pod Babią Górą” Ireny Małysy to już szósty tom serii i kolejny raz dostałam dokładnie to, po co wracam do Baśki.

Tym razem Baśka występuje bardziej w roli detektywki, choć umówmy się, z potrzeby pomocy koleżance, a nie dlatego, że jej biuro detektywistyczne przeżywa ogromne oblężenie. Mamy trzy perspektywy czasowe: współczesność, powódź w Skawcach w 2010 roku oraz lata 1942–1945. I przez sporą część książki zastanawiałam się, jakim cudem Autorka zamierza to wszystko połączyć. A potem to zrobiła!

Najbardziej wciągnęła mnie historia Nastki i pałacu w Jaszczurowej — jego losów, wojny, okupacji i późniejszych przemian. Lubię takie historyczne wątki, szczególnie kiedy nie są tylko dekoracją, ale naprawdę mają znaczenie dla całej historii.

Baśka oczywiście nie odpuszcza. Łączy fakty, szuka odpowiedzi, grzebie tam, gdzie może lepiej nie grzebać, a Tomek dzielnie jej towarzyszy. No i jest Chyra, pies idealny, czyli taki, który w kryminale jest zdecydowanie bardziej pomocny niż niejeden człowiek. I chyba właśnie dlatego tak lubię tę serię. Baśka jest już trochę jak znajoma, do której wraca się po czasie i człowiek od razu wie: „No dobra, pokaż, w jakie kłopoty tym razem się wpakowałaś”.

Babiej Góry tym razem trochę mniej, bo akcja dzieje się pod nią, ale za to dostałam świetnie połączoną historię kryminalną, wojenną i obyczajową. Po raz kolejny przekonałam się, że bardzo lubię, kiedy Autor wyciąga z historii takie małe, zapomniane smaczki i robi z nich część większej opowieści. No i to zakończenie! Czekam zatem na tom siódmy 🤭

Nie wiem, jak Wy, ale ja do Baśki wracam z przyjemnością. A Wy macie takie serie, do których wracacie jak do spotkania ze starą znajomą?

I jak tu się nie cieszyć na kolejne spotkanie z Baśką Zajdą? Nie może być inaczej. Baśka skradła moje serce i każdego kolejnego tomu wypatruję z niecierpliwością. Oczywiście rozumiem, że powieści nie pisze się w kilka dni i zawsze trzeba być wyrozumiałym wobec autorki. Dlatego też dziękuję pani Irenie Małysie za kolejną znakomitą powieść.

Irena Małysa to autorka, której kryminały, umiejętnie łączące współczesność z historią, zyskują coraz większą popularność wśród czytelników. Trudno się temu dziwić, bo jej książki mają niepowtarzalny klimat, a sama autorka zdecydowanie zasługuje na uwagę. To góralka z krwi i kości – pełna energii, z ogromnym poczuciem humoru, ale jednocześnie bardzo wrażliwa na krzywdę innych. Szczególne miejsce w jej sercu zajmują dzieci i zwierzęta. Ta wrażliwość jest widoczna nie tylko w jej twórczości, ale również w podejściu do ludzi. Dodatkowo jej powieści łączą historię ze współczesnością, a akcja większości tomów cyklu rozgrywa się w pobliżu Babiej Góry, najwyższego szczytu Beskidu Żywieckiego.

Okładka nawiązuje do całego cyklu o Baśce. Tytuł od razu przyciąga wzrok, a tło doskonale współgra z jego charakterem. Widzimy dużo wody, która nawiązuje do powodzi nawiedzających ten region. Całość może wzbudzać w czytelniku niepokój, zaciekawić go i zasugerować, że piękne górskie okolice mogą skrywać bardzo mroczne historie. Moim zdaniem robi to całkiem skutecznie.

Tym razem akcja powieści toczy się na trzech płaszczyznach. Pierwszą stanowią czasy II wojny światowej i historia pałacu w Jaszczurowej, należącego do rodziny Thetschelów. W czasie okupacji mieszkał w nim Fritz Fabritius – polityk reprezentujący niemiecką mniejszość w Rumunii, oficer armii austro-węgierskiej i jeden z ważniejszych działaczy niemieckiego ruchu narodowego w tym kraju.

W tym okresie w pałacu stacjonował oddział Hitlerjugend, a na pobliskiej Skawie przebiegała granica między III Rzeszą a Generalnym Gubernatorstwem.

Drugą płaszczyzną jest majowa powódź z 2010 roku, która przyszła po fali intensywnych opadów deszczu i spowodowała zalanie okolicznych terenów oraz liczne zniszczenia infrastruktury. W rejonie Skawiec i Mucharza miała ona również związek z przygotowywaniem terenu pod zbiornik Świnna Poręba. To właśnie wtedy dawny most kolejowy w Mucharzu został całkowicie zatopiony.

No dobrze, ale gdzie w tym wszystkim jest Baśka Zajda? To właśnie ona spaja ze sobą wszystkie wątki tej historii. Oczywiście nie działa sama. Razem ze swoją wierną suczką Chytrą zajmuje się sprawą człowieka, który zaginął podczas tradycyjnej porannej przebieżki. Tajemnicze zniknięcie Eryka, bo tak miał na imię ów mężczyzna, zaniepokoiło jego żonę Małgorzatę. A że Baśka znała kobietę, postanowiła na własną rękę przyjrzeć się tej niepokojącej sprawie.

Tak pokrótce można streścić kolejny nadzwyczaj udany tom cyklu o Baśce Zajdzie – bohaterce, która zdobyła moją sympatię już od pierwszej części. Polecam całą serię, choć każda książka opowiada o odrębnej sprawie. Warto jednak czytać je po kolei, ponieważ pozwala to lepiej śledzić rozwój głównej bohaterki i zmiany zachodzące w jej życiu.