Ahoj, piraci!

Rozgrywka dwuosobowa jest kiepska. Gra pokazuje zalety przy trzech graczach, przy czterech robi się naprawdę fajna. Jest bardzo losowa, ale w większym składzie wypływają inne atuty, których zapowiedzi nie było nawet widać wcześniej. Pojawia się bardzo duża interakcja. Grając w parze nie zdarzyło nam się nigdy spotkać, teraz statki bez przerwy będą się ze sobą stykać, a to gwarantuje dużo ciekawych zwrotów akcji. Sens zacznie też mieć przemieszczanie tornada. Wcześniej ustawialiśmy je gdzie bądź, czasami tylko mogąc komuś zaszkodzić. Teraz umiejscowienie znacznika będzie wymagało od nas zastanowienia i przeanalizowania sytuacji na planszy, często będziemy mogli zdecydować komu dowalić uciążliwy kataklizm. To wszystko sprawia, że gra w powiększonym składzie staje się ciekawa, dynamiczna, zabawna i emocjonująca. Gra uczy podejmowania nieoczywistych decyzji. Dzieci na początku będą chciały załadować na swoje statki jak najwięcej skarbów, ale to nie zawsze najbezpieczniejsze rozwiązanie. „Ahoj...” wprowadza też elementy myślenia strategicznego w zakresie oceny i zarządzania ryzykiem. Do tego liczenie i kalkulowanie, zwłaszcza jeśli chcemy zaszkodzić pozostałym. No i piękne wykonanie – małe, drewniane stateczki z żaglami, skarby, które trzeba sobie nawlekać na maszty, drewniane tornado, strzałka wbudowana w planszę – cudo!